บทที่ 531 เพื่อนชาวญี่ปุ่นของพานจิ้นเผิง

หลังจากที่เย่เฉิน เจิ้งม่านชิว และบอดี้การ์ดเดินออกไปแล้ว

โจวเหวินปินก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก เขามองไปที่เศษขวดเบียร์ที่แตกกระจายเกลื่อนพื้นด้วยความหวาดหวั่น

ไอ้หมอนั่นมันแรงเยอะขนาดไหนวะเนี่ย?

บีบขวดเบียร์แข็งๆ แตกคามือได้ง่ายๆ แบบนี้ แล้วถ้าเป็นหัวฉันล่ะ มันจะไม่บีบแตกคามือง่ายๆ เหมือนกันเหรอ?

คิดแล้วก็ขนลุกซู่ไปทั้งตัว