บทที่ 132 เรินเป่าคือผู้มีลิขิตสวรรค์ โรคระบาดในลั่วหยาง

"ท่านลุงฮ่องเต้ ทำไมพวกเขาถึงเงียบกันไปหมดล่ะเจ้าคะ"

เรินเป่าเบิกตากลมโตสุกใส ก้มมองลงไปที่เหล่าขุนนางทั้งบุ๋นและบู๊ที่ยืนเรียงรายอยู่เบื้องล่างด้วยความสงสัย ทำไมถึงเงียบจังเลยนะ

"ท่านพ่อ!" เรินเป่าเหลือบไปเห็นซูเสวียนเช่อในชุดขุนนาง ก็ตาลุกวาว "ท่านพ่อดูน่าเกรงขามจังเลยเจ้าค่ะ"

สายตาทุกคู่หันไปจับจ้องที่ซูเสวียนเช่อโดยอัตโนมัติ รูปร่างหน้าตาของเขานั้นหล่อเหลาสง่างามจริงๆ แถมยังโชคดีมีลูกสาวเป็นถึงท่านปรมาจารย์น้อย ที่หน้าตาน่ารักราวกับเทพบุตรเทพธิดาน้อยๆ อีก

เห็นแล้วก็อิจฉาจนตาร้อนผ่าว