บทที่ 134 เข้าแถวรับยาใต้เท้าเหยาขายหน้า

เมื่อทางการส่งคนมาจับกุมชาวบ้านที่ติดโรคระบาดไปขังไว้รวมกัน พวกเขาไม่ได้ร้องไห้

เมื่อรู้ว่าหมอในเมืองพากันหลบหนีและไม่มียารักษา พวกเขาก็ไม่ได้ร้องไห้

มีเพียงความสิ้นหวังและความด้านชา

แต่เมื่อเด็กน้อยวัยสามขวบคนหนึ่งมายืนอยู่ตรงหน้าพวกเขา ด้วยน้ำเสียงร่าเริงและส่งยิ้มหวานพร้อมบอกว่าอย่ากลัว

พวกเขากลับกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่และปล่อยโฮออกมา