บทที่ 137 มีทั้งยาและเสบียง ยาตกถึงท้องโรคก็หาย

"ข้าส่งคนไปกว้านซื้อยาสมุนไพรในร้านยาเมืองใกล้เคียงของลั่วหยางมาจนหมดแล้ว ทำแบบนี้ ต่อให้ซูเรินเป่าจะเป็นหมอเทวดาจุติลงมา ก็ไม่มียาให้ใช้อยู่ดี!" ตาเฒ่าชุดดำเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา

บนที่นั่งประธานคือไทเฮา ด้านข้างมีชิ่งอ๋องประทับอยู่ และข้างกายเขาก็คือฉินเจินเจิน เมื่อได้ยินดังนั้น นิ้วมือของฉินเจินเจินก็กำเข้าหากันเล็กน้อย

ไทเฮายกยิ้มอย่างพึงพอใจ "ท่านอาจารย์ช่างมีวิสัยทัศน์กว้างไกลนัก ดูท่าครั้งนี้ บารมีของท่านปรมาจารย์น้อยคงจะลดฮวบลงไม่น้อยเลยล่ะ"

ชิ่งอ๋องอดไม่ได้ที่จะพูดขึ้นมา "เสด็จแม่ ทำแบบนี้ ชาวเมืองลั่วหยางมิใช่ต้องตายสถานเดียวหรอกหรือพ่ะย่ะค่ะ มันจะไม่โหดร้ายเกินไปหน่อยหรือ นั่นมันชีวิตคนทั้งนั้นเลยนะพ่ะย่ะค่ะ"

สิ้นคำพูดนั้น รอบด้านก็เงียบสงัดลงทันที ตาเฒ่าชุดดำหน้าตึง