บทที่ 147 ล้อเล่นน่ะ ผู้ตายคือลูกชายคนโตของใต้เท้าซ่ง

"แบบนี้ใช่ไหมเจ้าคะ"

เรินเป่ามือหนึ่งหิ้ววิญญาณร้าย อีกมือหนึ่งหิ้วศพ ค่อยๆ จับสองอย่างเข้าหากันพลางเอ่ยถาม

ตาเฒ่าชุดดำจ้องมองการกระทำของนางตาไม่กะพริบ "ใช่แล้ว แบบนั้นแหละ เรินเป่าช่างเป็นเด็กฉลาดจริงๆ ทำต่อไป อย่าหยุดนะ"

ซูถังวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาในห้องลับ พอเห็นตาเฒ่าชุดดำมองเรินเป่าด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความคาดหวัง แถมยังพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนอย่างที่นางไม่เคยได้ยินมาก่อน

นางชะงักไป ความรู้สึกไม่อยากจะเชื่อแล่นพล่าน