บทที่ 190 เรินเป่าจัดการเสิ่นเยี่ยนฉืออยู่หมัด

เรินเป่าไม่เกรงใจ ปีนขึ้นไปนั่งตักเขา แล้วเอามือถ่างตาเขาออก "นี่ไง เบิกตาให้กว้างๆ สิ จะได้ไม่แสบตา!"

เสิ่นเยี่ยนฉือทั้งโกรธทั้งขำ "เด็กน้อย เจ้าว่างนักหรือไง ข้าให้เจ้าร้อยตำลึง ออกจากจวนสกุลเสิ่นไปวิ่งเล่นที่ตลาดไป๊"

"ไม่ได้หรอก" เรินเป่าส่ายหัวดิก เอ่ยอย่างจริงจัง "ข้ารับเงินค่าหมอจากท่านแม่ของท่านมาแล้ว ต้องรักษาขาของท่านให้หายสิ"

รักษาขางั้นหรือ พวกเขายังไม่ยอมแพ้อีกหรือไง

ความรู้สึกเบื่อหน่ายและหมดอาลัยตายอยาก 차อาบเข้ามาในใจของเสิ่นเยี่ยนฉือ เขาก้มมองขาที่ไร้ความรู้สึกของตัวเอง ก่อนจะเหยียดยิ้มหยัน "นางให้เจ้ามาเท่าไหร่"