บทที่ 200 เชิญปรมาจารย์ด้านชลประทานมาสอนเรินเป่า

เรินเป่านั่งอยู่บนเก้าอี้พญายมตัวใหญ่ยักษ์ที่แผ่กลิ่นอายความตายสีดำจางๆ ออกมา นางใช้มือป้อมๆ เท้าคาง ถอนหายใจเฮือกใหญ่

"ท่านยายเมิ่ง แม่น้ำฮวงโหที่โลกมนุษย์เขื่อนแตก พัดเอาบ้านเรือนของชาวบ้านพังทลายหมดเลย พวกเขาไม่มีบ้านอยู่ แล้วก็ไม่มีข้าวกินด้วย"

ยมทูตดำกำลังแทะน่องไก่ชิ้นโต สลับกับจิบเหล้าชั้นดี เขารู้สึกว่าชีวิตของผีมันจะมีความสุขไปกว่านี้ไม่ได้อีกแล้ว

พอเห็นเรินเป่าทำหน้าเศร้า ก็หลุดปากออกไปว่า "ท่านพญายมน้อย นั่นมันหน้าที่ของฮ่องเต้ที่โลกมนุษย์ต้องจัดการ ท่านไม่ต้องไปกังวลหรอกขอรับ"

พูดยังไม่ทันขาดคำ เขาก็โดนยายเมิ่งตบกบาลไปอีกฉาด