บทที่ 212 ยมทูตน้อยมาทวงวิญญาณ

เมื่อเฉินฝ่ามาถึง ประตูใหญ่ก็พังทลายลงเสียแล้ว เขาพยายามข่มความตกใจไว้ในใจ แล้วรีบเข้าไปต้อนรับด้วยความนอบน้อม

"ท่านปรมาจารย์น้อยให้เกียรติมาเยือน เชิญด้านในขอรับ" เขาฉีกยิ้มประจบ "นายท่านของข้าเพิ่งจะมีธุระด่วน ขออภัยที่เสียมารยาทขอรับ"

เรินเป่าเอามือป้อมๆ ไพล่หลัง พูดเสียงดังฟังชัด "ท่านโกหก! เขาไม่ได้มีธุระด่วนอะไรหรอก เขาก็แค่รู้ตัวว่ากำลังจะซวยแล้วต่างหาก"

เฉินฝ่าหน้าตึง หัวเราะแห้งๆ ออกมาสองเสียง