ตอนที่ 13 ราชินีเพลงขอเพลงกลางไลฟ์

ในห้องไลฟ์เดือดพล่านไม่หยุด กระทั่งถังอ้วนเองก็ยังทนไม่ไหวจนเกือบจะสบถด่าออกมาแล้ว

แต่หลินเฟิงกลับคว้าตัวถังอ้วนที่กำลังจะอ้าปากด่าไว้ ก่อนจะเดินไปนั่งลงหน้ากองเครื่องดนตรีอย่างเงียบ ๆ

จากนั้นเขาก็หันหน้ากลับมาส่งสายตาให้กล้องไลฟ์สด

เป็นสีหน้าที่เหมือนจะบอกว่า "มีปัญญาแค่นี้เหรอ"

"เอาสิ ต้องใช้เวลานานแค่ไหน ให้ชั่วโมงหนึ่งพอไหมล่ะ"

"พ่อหนุ่ม นายยอมแพ้เถอะน่า นี่มันจงใจหาเรื่องแกล้งกันชัด ๆ!"

"ขอร่วมไว้อาลัยให้พี่ชายคนนี้สักหนึ่งวินาที!"

ทว่าในวินาทีถัดมา เสียงกลองและเสียงดนตรีก็พลันดังกระหึ่มขึ้น!

เสี้ยววินาทีที่เสียงอินโทรเริ่มบรรเลง ทุกคนต่างพากันอึ้งไปชั่วขณะ เพราะท่วงทำนองนำของมันฟังดูได้อารมณ์และทรงพลังอย่างเหลือเชื่อ

เพียงแค่ดนตรีเปิดก็แฝงไว้ด้วยความรู้สึกตัดพ้ออาลัยอาวรณ์ ดึงอารมณ์ผู้ฟังให้จินตนาการถึงยุคสงครามอันยิ่งใหญ่เกรียงไกรทว่าผ่านศึกมาร้อยเอ็ดเจ็ดย่านน้ำได้ในทันที!

และแล้ว หลินเฟิงก็เริ่มขยับปากร้องในที่สุด

น้ำเสียงทรงพลังขับขานถึงควันไฟสงครามที่คละคลุ้ง การตามหารักแท้ที่ยากเย็นราวกับการร่อนทองในเกลียวคลื่น ผสานอารมณ์ฮึกเหิมและสะเทือนใจ

"ยามได้พานพบเธอ ดั่งสายน้ำวสันต์สะท้อนเงาดอกสาลี่"

"กวัดแกว่งกระบี่ตัดขาดสุดหล้า ปลดวางความคะนึงหาลงอย่างแผ่วเบา"

♪

...

เพียงแค่ท่อนแรก ก็ตีโจทย์ของถังเหวินหมิงจนแตกกระจุย

แค่ประโยคเดียว มีทั้งสงครามกู้ชาติบ้านเมือง และมีทั้งความรักความผูกพันอันลึกซึ้ง!

ห้องไลฟ์สดระเบิดความคลั่งขึ้นมาทันที

โคตรเทพ!

โคตรเทพ! เทพเจ้าชัด ๆ! 666! ...

ข้อความคอมเมนต์ทะลักล้นเต็มหน้าจอจนตาลาย!

ส่วนเฉินซ่วยที่กำลังจ้องหน้าจอไลฟ์อยู่นั้น ถึงกับสะดุ้งผุดลุกขึ้นยืนตัวตรงทันที

"ไอ้... เชี่ยเอ๊ย!"

"เขาเป็นเทพเจ้าหรือไงกันเนี่ย" ผู้จัดการของราชินีเพลงหลุดอุทานออกมาอย่างลืมตัว

ทว่าเธอกลับถูกราชินีเพลงตวัดสายตาดุใส่พร้อมยกนิ้วขึ้นจุ๊ปากส่งสัญญาณให้เงียบ ราชินีเพลงตั้งใจมาฟังเพลงย่อมไม่อยากให้ใครขัดจังหวะ!

ท่อนฮุกกระแทกอารมณ์ถึงความรักอันหนักแน่นที่ไม่หวั่นเกรงต่อพายุทราย ยอมสละบัลลังก์ใต้หล้าเพียงเพื่อแลกรอยยิ้มของหญิงคนรัก

"โศกศัลย์เกศาขาวมิอาจเหนี่ยวรั้งความเยาว์วัย!"

"ยอมละทิ้งใต้หล้างดงามดั่งภาพวาด เพียงแลกรอยยิ้มพริ้มพรายดั่งบุปผาของนาง!"

"คุ้มค่ายิ่งกว่าชีวิตนี้ต้องอาลัยอาวรณ์ไปอย่างไร้ค่า!"

...

ทั่วทั้งห้องไลฟ์สดเงียบกริบลงในพริบตา!

ถังเหวินหมิงที่ถือโทรศัพท์มือถืออยู่ยืนอึ้งค้างไปเรียบร้อยแล้ว

เขางงงันไปหมด สมองส่งเสียงวิ้ง ๆ ราวกับจะระเบิด

นี่มันเป็นไปได้ยังไงกัน

แม้แต่ถังอ้วนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ก็ยังยืนตาค้างทำอะไรไม่ถูก

เพราะเขารู้ดีที่สุดว่าหลินเฟิงไม่ได้เตรียมตัวมาก่อนเลยสักนิด

แต่บทเพลงนี้กลับมีทั้งความฮึกเหิมของมหาบุรุษผู้ชี้ชะตาใต้หล้า และความอ่อนไหวลึกซึ้งในความรัก ที่ชวนให้ทั้งเลือดลมสูบฉีดและเปล่าเปลี่ยวสะท้านทรวงไปพร้อมกันจริง ๆ!

หลินเฟิงร้องจนจบเพลง

ห้องไลฟ์สดก็ยังคงตกอยู่ในความเงียบงัน

ก่อนที่กระสุนคอมเมนต์ระลอกใหม่จะระเบิดทะลักออกมาอย่างบ้าคลั่ง!

"นี่มันเพลงอะไรกันเนี่ย"

"เพลงนี้มีชื่อว่า "ใต้หล้า" ครับ" หลินเฟิงเอ่ยแนะนำ

"นี่โกงข้อสอบรึเปล่าวะเนี่ย"

"ท่านเทพ โปรดรับการกราบคารวะจากหัวเข่าผมไปด้วยเถอะ!"

"ฉันกล้าเอาหัวเป็นประกันเลย แค่เพลงนี้เพลงเดียว ก็ไม่รู้ว่าตบหน้านักร้องรุ่นใหม่ในวงการเพลงบ้านเราไปกี่คนแล้ว!"

"เชี่ยเอ๊ย นอกจากคำว่าโคตรเทพแล้ว ฉันก็นึกคำบรรยายอื่นไม่ออกแล้วจริง ๆ"

"นี่มึงกล้าบอกว่าเป็นการด้นสดแต่งเดี๋ยวนั้นจริงดิ"

"ใครก็ได้ช่วยแปลไทยเป็นไทยให้พี่เฟิงฟังทีว่าการด้นสดมันแปลว่าอะไรกันแน่!"

จำนวนผู้ชมในห้องไลฟ์สดเวลานี้พุ่งทะยานสูงขึ้นอีกระลอก

"ผมรู้ว่าพวกคุณหลายคนยังไม่ยอมรับ งั้นผมแถมให้อีกเพลงแล้วกันครับ" หลินเฟิงเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง

"อะไรนะ ยังจะร้องอีกเพลงเหรอ"

"เชี่ย นี่กะจะไล่ฆ่าล้างบางให้เหี้ยนเลยใช่ไหมเนี่ย"

"ยังจะมีอีกเพลงอีกเหรอ"

แต่เสียงดนตรีท่อนนำก็ได้เริ่มบรรเลงขึ้นแล้ว

"เพลง "รักสามก๊ก" ครับ" หลินเฟิงแสยะยิ้มเย็น

ดนตรีรวดเร็วและหนักแน่น ขับขานถึงค่ายทหารและคลังเสบียงในศึกทางเหนือ เล่าขานตำนานวีรบุรุษด้วยเสียงซอฮูฉินอันดุดัน

"ม้าหกตัวพลสิบสองนาย เฝ้ารอคอยจนกระทั่งเจ้ามาเยือน!"

♪

"กองทัพพ่ายมุ่งหน้าลงทักษิณ พลัดพรากไกลจากแดนอุดร!"

"บ้านเกิดเมืองนอนอยู่ ณ ดินแดนอันงดงามแห่งนั้น!"

...

เสียงร้องเปลี่ยนเป็นท่วงทำนองงิ้วจีนอันโหยหวน ขับร้องถึงการเฝ้ารอคนรักกลับมาจากสมรภูมิ หยาดน้ำตาหลั่งรินแทนเสียงเพลงอันเศร้าสร้อย

ห้องไลฟ์สดระเบิดความคลั่งขึ้นมาอีกครั้ง

"เชี่ยเอ๊ย เสียงงิ้วนี่หว่า!"

"โคตรเจ๋ง บอกได้คำเดียวว่าโคตรเจ๋ง!"

...

ท่วงทำนองดนตรีตัดสลับกลับมาสู่ความเจ็บปวดในวันที่ต้องพรากจาก สายฝนสีครามโปรยปรายสะท้อนความเจ็บช้ำที่ยากจะเก็บซ่อนน้ำตา

"หยาดน้ำตาแห่งความทะนงมิกล้าละทิ้งดวงตาของฉัน!"

...

หากเพลงเมื่อกี้คือระเบิดลูกใหญ่ เพลงนี้ก็คือไพ่ระเบิดคิงควีนที่กวาดเรียบทั้งกระดาน!

เพราะนี่คือเพลงที่สองแล้ว

เพลงที่สองที่มีทั้งความไม่สงบของบ้านเมืองและไฟสงคราม ควบคู่ไปกับความรักความผูกพันอันซาบซึ้งใจ

ในเวลานี้ แม้แต่พวกหน้าม้ารับจ้างด่าในห้องไลฟ์สด ก็ยังรู้สึกว่าตัวเองไม่มีหน้าจะแซะต่อแล้ว

แบบนี้จะให้แซะยังไงไหว

นี่คือการแต่งสดเดี๋ยวนั้นจริง ๆ น่ะเหรอ

"นี่มันกะจะกดหัวนักร้องรุ่นใหม่ยุคนี้ลงไปขยี้กับพื้นเลยชัด ๆ!"

"ลองบอกมาสิว่า ถ้าให้เวลาเฉินซ่วยสิบปี... ไม่สิ ให้ทั้งชีวิตเลย จะแต่งสองเพลงนี้ออกมาได้ไหมล่ะ"

"เชี่ยเอ๊ย ฉันยอมแล้วจริง ๆ ว่ะ แซะต่อไม่ลงแล้ว"

"จากแอนตี้ขอย้ายฝั่งมาเป็นแฟนคลับเลยจริง ๆ พี่เฟิง ด้วยพรสวรรค์ระดับนี้ ฉันยอมโดนตกแล้ว!"

เวลานี้ มือของเฉินซ่วยกำลังสั่นระริกไม่หยุด

ขณะนี้เมื่อหยวนเชาฟังเพลงที่สองจบ ทั้งคนก็ถึงกับอึ้งงันไปแล้ว

เพลงที่เขารู้จักอย่าง "สิบปี" "หากเยาว์วัยเปี่ยมผลงาน" รวมกับ "ใต้หล้า" และ "รักสามก๊ก" เมื่อครู่นี้ ล้วนเป็นผลงานที่ออกมาจากมือของหลินเฟิงทั้งสิ้น

เมื่อวานซืนราชินีเพลงจางยังเพิ่งบอกเขาอยู่เลยว่า หวังว่าต่อไปจะไม่เสียใจ แล้วตอนนี้ล่ะ

ตอนนี้เขาเริ่มเสียใจแล้วจริง ๆ!

"ยังต่อได้อีกเพลงไหมเนี่ย?"

"ผลคือคอมเมนต์เพิ่งจะถูกส่งออกไปแท้ ๆ!"

หลินเฟิงก็เปลี่ยนเครื่องดนตรีอีกครั้ง แล้วเริ่มบรรเลงต่อทันที

ท่วงทำนองขับขานสะท้อนแสงจันทร์นวลและกลิ่นอายความงาม ผสานความโศกซึ้งเดียวดายอันบาดลึก

♪

♪

♪

♪

...

เสียงร้องท่อนฮุคดังก้องสะท้อนความองอาจท้าทายด่านเสน่หา ท่ามกลางความเจ็บปวดและวังวนแห่งชะตากรรม

♪

♪

♪

...

สามเพลง!

สามเพลงเต็ม ๆ!

ล้วนเป็นการแต่งสดเดี๋ยวนั้นทั้งหมด!

"พี่ชาย ถ้านายเรียกสิ่งนี้ว่าแต่งสด แล้วนักร้องคนอื่นเขาจะอยู่กันยังไงล่ะวะเนี่ย"

"ฉันรู้สึกว่าพวกมืออาชีพคืนนี้คงต้องกอดชักโครกร้องไห้แล้วล่ะ!"

"คุณพระช่วย เพลงแรกฉันชอบมากเลยอ่ะ!"

"เพลงสุดท้ายนี่โคตรได้ฟีล ทั้งอ่อนโยนทั้งเศร้าสร้อยจับใจมาก!"

"ฉันชอบเพลงที่สองมาก!"

"ฉันกำลังคิดอยู่ว่าจะเขียนเรียงความหมื่นคำมาอวยเขายังไงดี!"

"อาจารย์ถัง?"

"อาจารย์ถัง ออกมาสิครับ?"

"ตอนนี้ช่วยบอกฉันทีสิ ว่าเฉินซ่วยจะแต่งเพลงแบบนี้ออกมาได้ไหม?"

"โจทย์แบบนี้เขายังแต่งเพลงเพราะ ๆ ออกมารวดเดียวสามเพลง แล้วแกยังกล้าบอกว่าเพลง "สิบปี" เป็นของเฉินซ่วยอีกเหรอ?"

"อาจารย์ถัง ออกมาสิวะ!"

ถังเหวินหมิงถือโทรศัพท์มือถือไว้ รู้สึกว่าตัวเองช่วยรับจ้างสาดโคลนใส่คนอื่นมาก็ตั้งนับครั้งไม่ถ้วน แต่ทว่าครั้งนี้...

นี่มันคือดวงอาทิตย์ชัด ๆ โว้ย!

เขาดับแสงมันไม่ลงจริง ๆ!

"ตอนนี้พิสูจน์ได้หรือยังครับว่าเพลง "สิบปี" เป็นของผม?"

ความจริงแล้วไม่ต้องพิสูจน์อะไรอีกต่อไป

ทั้งการแต่งเพลงตามโจทย์ แถมยังเป็นโจทย์แบบจงใจหาเรื่องกลั่นแกล้ง เพลงทั้งสามของหลินเฟิงเล่นเอาถังเหวินหมิงไปต่อไม่เป็นเลยทีเดียว

"ช่วยแต่งเพลงให้ฉันสักเพลงได้ไหมคะ" ราชินีเพลงเอ่ยขึ้น

"เชี่ยเอ๊ย ราชินีเพลงขอเพลงกลางไลฟ์เลยว่ะ!"

"กรี๊ดดด ราชินีเพลงขอเพลงกลางไลฟ์จริง ๆ ด้วย!"

"นี่กะจะบีบให้ราชินีเพลงคัมแบ็กเลยใช่ไหมเนี่ย!"

"ได้สิครับ" หลินเฟิงเอ่ย

"ผมจะแต่งเพลง "คำสัญญา" ให้คุณสักเพลง" หลินเฟิงเอ่ย

"คืนนี้ส่งให้เลยครับ" หลินเฟิงเอ่ย

สิ้นคำพูดนี้ เฉินซ่วยก็ผุดลุกขึ้นมานั่งไม่ติดทันที!

เพราะในคอนเสิร์ตของราชินีเพลงวันนั้น เฉินซ่วยเพิ่งจะร้องเพลงที่มีชื่อว่า "คำสัญญา" ไป

แต่ตอนนี้หลินเฟิงกลับจะแต่งเพลง "คำสัญญา" ให้ราชินีเพลงเนี่ยนะ

แม้แต่ราชินีเพลงเองก็ยังอึ้ง พูดง่ายทำง่ายขนาดนั้นเลยเหรอ

แถมยังคิดจะใช้เพลง "คำสัญญา" เหยียบเฉินซ่วยให้จมดินอีกด้วย?

เฉินซ่วยร้อนรนจนทนไม่ไหวแล้ว!

"บัดซบเอ๊ย แม่งเอ๊ย!" เฉินซ่วยกระวนกระวายจนเต้นผาง

เพราะเขารู้ดีว่า ตัวเองจบเหม่แล้ว!

จบสิ้นแล้วจริง ๆ หากหลินเฟิงแต่งเพลงเพราะ ๆ ให้ราชินีเพลงออกมาได้อีก เขาก็จะถูกเหยียบอยู่ใต้ฝ่าเท้าอย่างสมบูรณ์แบบ

อีกทั้งตอนนี้หลินเฟิงก็ได้ใช้ฝีมือพิสูจน์จนสิ้นสงสัยแล้วว่า เพลง "สิบปี" เพลงนั้นมาจากฝีมือของเขาจริง ๆ

เกรงว่าคืนนี้เรื่องนี้คงติดเทรนด์แน่นอน

"จริงสิ พี่น้องผมกำลังจะไปเข้าร่วมรายการ "โยวเซิงอิน" ด้วยนะ" ถังอ้วนหาช่องทางได้ทันท่วงที รีบช่วยโปรโมตไปหนึ่งยก

"เชี่ย มหาเทพ นายจะไปเป็นเมนเทอร์ใช่ไหมเนี่ย?"

"ฉันเริ่มตั้งตารอดูสีหน้าละอายใจสู้ไม่ได้ของพวกเมนเทอร์เวลาที่ได้ยินผู้เข้าแข่งขันร้องเพลงพวกนี้แล้วสิ!"

"มหาเทพ นี่นายกะจะไปกวาดเรียบรายการ "โยวเซิงอิน" เลยใช่ไหม?"

"อาจารย์ถัง คุณจะไลฟ์สดเมื่อไหร่เหรอ?"

"อาจารย์ถังจะไลฟ์กินขี้เมื่อไหร่ครับ?" มีบางคนเปิดประเด็นสุดแสบ กำลังรออาจารย์ถังอยู่!

"ฉันกลัวว่านี่จะกลายเป็นการไปสั่งสอนพวกเมนเทอร์รายการ "โยวเซิงอิน" เสียมากกว่า!"

"มหาเทพ รีบเดบิวต์ด่วนเลย ฉันอยากเห็นนายไปถล่มวงการเพลงแล้ว!"

"ถ้าไปรายการ "โยวเซิงอิน" นี่ไม่ใช่ว่าจะกดผู้เข้าแข่งขันคนอื่นลงไปไถกับพื้นไปมาเลยเหรอ?"

"พวกเมนเทอร์จะเอาตัวมหาเทพคนนี้อยู่ไหมเนี่ย?"

"สัมผัสได้เลยว่าพายุลูกใหญ่กำลังจะมาเยือนแล้ว!"