ตอนที่ 137
ตอนที่ 137 แวดวงวรรณกรรมไม่ยอมรับ
minibunny · 7,816 ตัวอักษร
ท่วงทำนองขับขานถึงความหวาดหวั่นยามคนสำคัญต้องโบยบินจากไปไกล แฝงไว้ด้วยความอาลัยอาวรณ์อันลึกซึ้ง
"ยิ่งกลัวว่าเธอจะหยุดอยู่ที่นี่ตลอดไป"
"หยาดน้ำตาทุกหยด ล้วนรินไหลไปหาเธอ"
ตอนนี้รู้สึกยังไง?
ความคิดเห็น
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความคิดเห็น
กำลังโหลดความคิดเห็น