ตอนที่ 29 ฉากในตำนาน

"ฉากในตำนานมาแล้ว!"

"เชี่ย ฉากในตำนานจริงด้วย!"

ทั้งคอมเมนต์บนหน้าจอและผู้ชมทางบ้านหน้าทีวีต่างแทบไม่อยากเชื่อสายตา

"เขาบ้าไปแล้วเหรอ?"

""ร็อกไม่มีวันตาย" ดังเปรี้ยงปร้างมาตั้งสิบปีแล้ว จะมีเพลงร็อกที่ไหนมาเทียบชั้นกับเพลงนี้ได้อีก?"

"เขายังจะร้องเพลงร็อกอีกเหรอ?"

"ถ้าแพ้ขึ้นมานี่ไม่ขายหน้าตัวเองแย่เหรอ?"

"ต้องพี่เฟิงของฉันสิ ถึงจะห้าวเป้งได้ขนาดนี้ พี่เฟิง ลุยเลย ต่อให้แพ้ก็ไม่น่าอาย นายแค่แพ้ให้ตัวเพลง ไม่ได้แพ้คน!" คอมเมนต์บนหน้าจอแสดงความคิดเห็นกันอย่างเซ็งแซ่

"ยังมีเพลงที่ฟังไม่ได้เรื่องกว่านี้อีกเหรอ" ฉินว่างชวนมองฉินเป่าเปาด้วยความสงสัย

"พ่อ ไม่รู้เรื่องก็อย่าพูดมั่วสิคะ!" ฉินเป่าเปากลอกตาใส่

ฉินว่างชวนไม่ชอบเพลงเฮฟวีเมทัลที่หนวกหูแบบนี้จริง ๆ ถ้าไม่ใช่เพราะนึกสงสัยในตัวหลินเฟิง ป่านนี้เขาคงลุกหนีไปนานแล้ว

ไม่ว่าในคอมเมนต์หรือผู้ชมหน้าจอทีวีจะตกตะลึงกันแค่ไหน หลินเฟิงในเวลานี้ก็เตรียมพร้อมที่จะเริ่มแล้ว

""พระชายา" ผู้ขับร้อง: หลินเฟิง"

"ทำนอง: หลินเฟิง"

"เนื้อร้อง: หลินเฟิง"

"เชี่ย เพลงแต่งเอง เพลงแต่งเองอีกแล้ว!" ช่องคอมเมนต์แทบแตก

"นี่ไม่ใช่แค่จะงัดข้อกับจางจื่ออั๋งตรง ๆ แต่กำลังจะชนกับเพลง "ร็อกไม่มีวันตาย" ชัด ๆ!"

วินาทีนี้ คอมเมนต์บนหน้าจอเดือดพล่านขึ้นมาทันที

ทุกคนดูออกแล้วว่า นี่คือการเตรียมดวลกันที่ตัวบทเพลงโดยตรง

เฉินเทียนเสียงขมวดคิ้ว ก่อนจะปรายตามองหน้าจอทีวี

"อายุก็แค่นี้ คิดจะโค่นเพลงของฉันงั้นเหรอ?"

"ไม่เจียมกะลาหัวเอาเสียเลย!"

จากนั้นเสียงอินโทรก็ดังขึ้น ในวินาทีที่ดนตรีท่อนเกริ่นเริ่มบรรเลง ผู้ชมทั้งหน้าจอทีวีและบนแพลตฟอร์มวิดีโอต่างก็ชะงักงัน

เพราะอินโทรนี้ ได้ฟีลสุด ๆ!

แล้วทุกคนก็ได้เห็นหลินเฟิงถือไมโครโฟน โยกตัวและสั่นไหวไปตามจังหวะของดนตรีเปิด

"อ๊าว!" เสียงคำรามต่ำทุ้มดังแผดขึ้น!

ท่วงทำนองเปิดฉากด้วยภาพของแก้วไวน์แดงที่สั่นไหวและริมฝีปากที่แดงก่ำดั่งย้อมด้วยเลือด ถ่ายทอดกลิ่นอายร็อกอันเย้ายวน ดิบเถื่อน และแฝงความอันตราย

ทันทีที่ท่อนแรกถูกขับร้องออกมา ผู้ชมจำนวนมากก็ถึงกับตกตะลึง

บทเพลงทวีความเข้มข้น พรรณนาถึงความงดงามอันน่าหลงใหลและค่ำคืนอันแสนอันตรายที่รั้งให้ผู้คนยอมอดหลับอดนอน ด้วยน้ำเสียงทรงพลังที่สะกดอารมณ์ผู้ฟังจนอยู่หมัด

♪

"ราตรีนี้ช่างงดงาม แม้จะอันตรายเพียงใด ก็ยังมีคนยอมขอบตาดำคล้ำอดหลับอดนอน!"

"เชี่ย โคตรเพราะเลย พวกเรา ฉันขอลุกขึ้นเต้นก่อนคนแรกละเว้ย"

"เชี่ย โคตรเพราะ จังหวะมันส์จัด ๆ"

"เสียงคำรามเมื่อกี้โดนใจฉันชะมัด!"

"ทำไมรู้สึกว่าเพราะกว่า "ร็อกไม่มีวันตาย" อีกวะ?" ชาวเน็ตในคอมเมนต์ถึงกับมึนตึ้บ

ทุกคนต่างคิดว่าจางจื่ออั๋งปล่อยท่าไม้ตายไปแล้ว

ทว่าตอนนี้ เพลง "พระชายา" ของหลินเฟิงกลับดูเหมือนอัลติเมตที่แท้จริงเสียมากกว่า

"แกเปิดเสียงให้มันดังกว่านี้หน่อยสิ!" ฉินว่างชวนบ่นอุบพลางมองฉินเป่าเปาที่เริ่มโยกตัวตามจังหวะไปแล้ว

เรื่องนี้ทำให้ฉินเป่าเปาประหลาดใจ เพราะเมื่อกี้ฉินว่างชวนเพิ่งจะบ่นว่าเพลง "ร็อกไม่มีวันตาย" เสียงดังเกินไปแท้ ๆ แต่พอหลินเฟิงร้อง กลับมาบ่นว่าเสียงเบาไปซะงั้น

ยิ่งไปกว่านั้น ฉินเป่าเปายังต้องตกตะลึงเมื่อพบว่า มือข้างหนึ่งของตาแก่นี่กำลังเคาะจังหวะตามเพลงอย่างลับ ๆ อีกด้วย

นั่นหมายความว่า ฉินว่างชวนไม่ได้ไม่ชอบเพลงร็อก แต่แค่ไม่ชอบเพลงที่ฟังไม่ได้เรื่องต่างหาก

บรรยากาศของผู้ชมในห้องส่งตอนนี้คึกคักสุดขีด ต่างลุกขึ้นมาโยกย้ายตามเสียงเพลง ขณะที่คนดูหน้าจอทีวีก็ระเบิดความมันจนแตกตื่นกันไปหมดแล้ว

ทั้งจังหวะ กรูฟ พลังเสียง และโดยเฉพาะอย่างยิ่งตัวบทเพลง มันบดขยี้ "ร็อกไม่มีวันตาย" จนแหลกละเอียดจริง ๆ

"เชี่ย ฉันเริ่มสงสัยแล้วว่าที่พวกเราเคยฟังมาในอดีตมันคือร็อกเก๊หรือเปล่าวะ!"

"แบบนี้สิถึงจะเรียกว่าเพลงร็อกของจริงมั้ยเนี่ย?"

เริ่มมีคนตั้งข้อสงสัยในเพลง "ร็อกไม่มีวันตาย" เสียแล้ว

"เมื่อกี้ใครบอกว่าจางจื่ออั๋งปล่อยท่าไม้ตายนะ?"

"ถ้าเขานับว่าปล่อยท่าไม้ตาย พี่เฟิงของฉันนี่คงเป็นการทิ้งระเบิดนิวเคลียร์แล้วมั้ง?"

หลินเฟิงแผดเสียงร้องท่อนสุดท้ายออกมาอย่างดุดันเร่าร้อน ประกาศก้องว่าจะครอบครองความงดงามของพระชายาไว้แต่เพียงผู้เดียว พร้อมลากเสียงทรงพลังปิดท้าย

คนฟังรู้สึกเหมือนอะดรีนาลีนจะพุ่งพล่านทะลุปรอทขึ้นมา

"เชี่ย เพราะมาก เชี่ยเอ๊ย ฟังไม่จุใจเลย เสียงเอื้อนท่อนสุดท้ายนั่น เชี่ย โคตรเพราะ!"

คอมเมนต์บนหน้าจอบ้าคลั่งไปอย่างสมบูรณ์

โลกใบนี้ได้ยินแต่เพลงร็อกที่ไม่ค่อยได้เรื่องมาโดยตลอด ดังนั้นเมื่อมีเพลงร็อกชั้นยอดปรากฏขึ้นมาสักเพลง มันจึงทำให้พวกเขาตื่นตะลึงราวกับได้พบเจอสิ่งมหัศจรรย์จริง ๆ!

"แม่งเอ๊ย แบบนี้จะเอาอะไรไปเทียบวะ?"

"มันจะไปสู้ได้ยังไงเนี่ย?"

"ถึงเพลง "ร็อกไม่มีวันตาย" จะ... ถุย! พอได้ฟังเพลง "พระชายา" ถึงได้ตาสว่างว่าร็อกที่แท้จริงมันเป็นแบบนี้นี่เอง!"

"ใครแม่งจะไปคิดว่าหลินเฟิงก็ร้องร็อกเป็นด้วยวะ?"

"นายมีความสามารถรอบด้านขนาดนี้ คนที่บ้านรู้เรื่องมั้ยเนี่ย?"

"เปิดโหวตแล้ว พวกเธอดูสิ!"

"เชี่ย สี่ร้อยเก้าสิบเก้าคะแนน!"

"ผู้ชมในห้องส่งตั้งห้าร้อยคน ไอ้งี่เง่าคนไหนไม่ยอมกดโหวตวะ?"

"คะแนนถล่มทลายเลย คุณพระ นี่มันบ้าอะไรกันเนี่ย?"

""ร็อกไม่มีวันตาย" ตายสนิทเลยเหรอ?"

แพ้แล้ว!

ตอนที่มองดูผลลัพธ์นี้ เฉินเทียนเสียงแทบไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเอง

นี่ไม่ใช่เรื่องเล็ก ๆ เลยสักนิด

แต่นี่มันเรื่องใหญ่ระดับสะเทือนวงการเพลงชัด ๆ!

เพลง "ร็อกไม่มีวันตาย" ของเขาเนี่ยนะแพ้?

ถึงตอนนี้ ผู้ชมจำนวนไม่น้อยเพิ่งจะตระหนักได้ว่า เกิดเรื่องใหญ่เข้าให้แล้ว

""ร็อกไม่มีวันตาย" แพ้จริงดิ?"

"ให้ตายสิ เรื่องนี้ต้องติดเทรนด์ค้นหายอดนิยมแน่นอน!"

"เด็กใหม่เพลงเดียว ซัดรุ่นใหญ่ของวงการเพลงจนร่วงเลยเนี่ยนะ?" ช่องคอมเมนต์แทบแตก

แต่ในเวลานี้ พิธีกรได้เอ่ยถามหลินเฟิงแล้วว่าจะท้าประลองกับใครต่อ

"คนนั้นแล้วกันครับ" หลินเฟิงเอ่ยปาก

"เชี่ย เขาเลือกจางจิ่วจิ่วทำไมวะ?"

"อย่าบอกนะว่าเขาจะร้องเพลงโฟล์ก?" ผู้ชมในช่องคอมเมนต์เริ่มรู้แล้วว่าหลินเฟิงคิดจะทำอะไร

"คงไม่ใช่หรอกมั้ง พี่เฟิงเลือกผู้เข้าแข่งขันสายโฟล์ก นี่กะจะเชือดสายเพลงโฟล์กต่อเลยเหรอ?" ในคอมเมนต์เริ่มเดากันออกแล้ว

"ถ้าอย่างนั้นคุณเตรียมจะร้องแนวไหนครับ?" พิธีกรเอ่ยถาม

"เพลงโฟล์กครับ!"

"ฮ่า ๆๆ เชี่ยเอ๊ย เพลงโฟล์กจริง ๆ ด้วย!"

"พวกเธอดูสิ จางจิ่วจิ่วหน้าถอดสีจนคล้ำ ส่วนพิธีกรก็หน้าซีดเป็นไก่ต้มไปแล้ว"

"ต้องพี่เฟิงของฉันสิ พุ่งชนในด้านที่นายถนัดที่สุดเพื่อขยี้นายตรง ๆ เลย!"

"ท่านเทพ คุณห้าวขนาดนี้ คนที่บ้านรู้เรื่องมั้ยเนี่ย?"

"ท่านเทพ ผมยอมกราบเลยจริง ๆ!"

จากนั้น ผู้ชมก็ได้เห็นหลินเฟิงถือกีตาร์แล้วนั่งลง!

ข้อมูลของเพลง "ทางใต้ของเขาใต้" ปรากฏขึ้นแล้ว

"เพลงแต่งเองอีกแล้วเหรอ?"

"นี่เพิ่งจะซัดสายร็อกไปหมาด ๆ ก็จะลงมือกับสายโฟล์กต่อเลยเหรอ?"

"จางจิ่วจิ่ว: ตอนนี้ฉันซื้อตั๋วเครื่องบินหนียังทันมั้ย?" นี่คือข้อความที่มีคนพิมพ์ในคอมเมนต์

"สงสารพ่อหนุ่มคนนี้จับใจสักหนึ่งนาที"

"ก็ไม่แน่เสมอไปหรอก ฉันไม่เชื่อหรอกว่าหมอนี่จะร้องเพลงโฟล์กได้ดี!"

เสียงของหลินเฟิงดังขึ้น!

เสียงร้องทุ้มนุ่มเริ่มต้นบรรยายถึงความเหน็บหนาวและระยะทางอันห่างไกลระหว่างแดนใต้กับแดนเหนือ ถ่ายทอดความเหงาและคิดถึงอย่างจับใจ

"ฉันอยู่ในค่ำคืนอันเหน็บหนาวของแดนเหนือ ทว่าอบอุ่นราวกับวสันตฤดู!"

หลินเฟิงเพิ่งจะร้องไปได้แค่สองประโยค ช่องคอมเมนต์ก็ระเบิดความฮือฮาขึ้นมาอีกครั้ง

"เชี่ยเอ๊ย ทั้งฟีลลิ่งทั้งเนื้อเพลง ฉันแทบอยากจะกราบเลย!"

"ฉันกราบไปแล้วเนี่ย!" หลายคนพิมพ์ในคอมเมนต์ ขณะที่ผู้ชมทั่วทั้งงานกลับเริ่มเงียบสงบลง

เสียงอันแหบพร่าทว่ากระจ่างใสของหลินเฟิงดังขึ้น ขับขานถ้อยคำเอ่ยราตรีสวัสดิ์แก่ความฝันที่มึนเมาด้วยอารมณ์โดดเดี่ยว

ท่อนเพลงหวนกลับมาเน้นย้ำถึงภาพความทรงจำอันตัดกันอย่างปวดร้าว วอนขอให้ลืมเลือนดวงตาคู่นั้นได้ทันก่อนความมืดจะกลืนกิน เคล้าคลอด้วยความอาลัยที่ไม่อาจหลุดพ้น

"ฉันอยู่ในค่ำคืนอันเหน็บหนาวของแดนเหนือ ทว่าอบอุ่นราวกับวสันตฤดู"

"หากก่อนฟ้ามืดมิดยังคงทันเวลา"

"ฉันจะลืมดวงตาคู่นั้นของคุณให้ได้!"

...

ท่อนแยกเปลี่ยนเป็นท่วงทำนองเปรียบเปรยถึงสายลมแดนใต้และความโศกเศร้าแห่งทะเลเหนือ ปลดปล่อยความเจ็บปวดอันเวิ้งว้างจนสะเทือนอารมณ์

♪

♪

♪

พอท่อนฮุกดังขึ้น ผู้คนมากมายก็น้ำตาไหลพรากอาบสองแก้มโดยไม่รู้ตัว

ฉินว่างชวนลุกขึ้นยืน จากนั้นก็เงยหน้าขึ้นเล็กน้อย

"พ่อออกไปสูดอากาศข้างนอกหน่อยนะ แล้วจะโทรหาแม่ของลูกด้วย เราไม่ได้คุยโทรศัพท์กันมานานมากแล้ว" ฉินว่างชวนเอ่ยปาก

แต่ฉินเป่าเปากลับมองเห็นประกายหยาดน้ำตาในดวงตาของผู้เป็นพ่อ

ทั้งสองคนหย่าร้างกันมาหลายปีแล้ว แม้จะยังมีติดต่อกันบ้าง แต่ก็น้อยมาก

แม่ของเธออยู่ที่อเมริกามาโดยตลอด

ในความทรงจำ นี่เป็นครั้งแรกเลยที่ฉินว่างชวนยอมวางทิฐิลงแล้วเป็นฝ่ายโทรหาแม่ของเธอ

เมื่อคิดถึงตรงนี้ ประกอบกับเพลงนั้น ใบหน้าของฉินเป่าเปาก็พลันอาบชุ่มไปด้วยคราบน้ำตาเช่นกัน

หลินเฟิงร้องเพลงจบแล้ว!

เช่นเดียวกับบรรยากาศในสถานที่จริงที่เงียบสงบลง

ช่องคอมเมนต์ในเวลานี้ถึงกับว่างเปล่าและเงียบงันไปชั่วขณะ!