ตอนที่ 67 คัดจางเจียเจียตกรอบ

ทันทีที่ก้าวขึ้นมาบนเวที สายตาของจางเจียเจียก็พุ่งตรงไปยังกรรมการทั้งสามคนทันที!

ทว่าเพียงแค่สบตาแวบเดียว เธอก็ถึงกับยืนอึ้งไป!

จากนั้นเธอก็เบิกตากว้าง เพื่อให้แน่ใจว่าตัวเองไม่ได้มองผิดไป

แต่พอมองดูชัด ๆ เธอไม่ได้มองผิดจริง ๆ หลินเฟิง... เป็นหลินเฟิง เป็นหลินเฟิงจริง ๆ ด้วย?!

ชั่วพริบตานั้น จางเจียเจียยืนนิ่งอึ้งไป ความรู้สึกซับซ้อนประดังประเดขึ้นมา ทั้งเดือดดาล ทั้งสับสนมึนงง

หลินเฟิงเนี่ยนะมาเป็นกรรมการ?

นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันวะเนี่ย?

หลินเฟิงจะมาเป็นกรรมการได้ยังไงกัน?

ตอนนี้ในใจของจางเจียเจียปั่นป่วนไปหมด และที่สำคัญที่สุดคือ เธอไม่รู้เลยว่าหลินเฟิงจะปฏิบัติตัวอย่างไรกับเธอ

"เจียเจีย?" พิธีกรส่งเสียงเรียกจากข้างเวที

จางเจียเจียถึงเพิ่งสะดุ้งได้สติกลับมา

เธอฝืนปั้นรอยยิ้ม แล้วเดินต่อไปจนถึงด้านหน้าเวที

"สวัสดีค่ะท่านคณะกรรมการทุกท่าน หนูชื่อจางเจียเจีย วันนี้จะมาร้องเพลง "ขอบคุณความรักอันล้นพ้น" ค่ะ"

จางเจียเจียพยายามอย่างยิ่งที่จะควบคุมตัวเองให้สงบ เพราะไม่รู้ว่าหลินเฟิงจะทำอะไรกับตน จากเดิมที่พกความมั่นใจมาเต็มเปี่ยม ตอนนี้จึงกลับกลายเป็นประหม่าขึ้นมาแทน

"ครับ เริ่มการแสดงของคุณได้เลย" หลิวไห่ที่นั่งอยู่ข้าง ๆ เอ่ยขึ้น

ในที่สุดหลินเฟิงก็เข้าใจแล้วว่า ทำไมเจ้าถังอ้วนถึงได้คะยั้นคะยอให้เขามารายการนี้นัก

ช่างประจวบเหมาะอะไรขนาดนี้?

มุมปากของหลินเฟิงยกยิ้มขึ้นอย่างมีเลศนัย ถึงแม้เขาจะไม่ใช่เจ้าของร่างเดิมแล้ว แต่ในอดีตจางเจียเจียเคยทำร้ายร่างเดิมไว้สาหัสขนาดนั้น เขาคิดว่าการที่ตนจะขอเอาคืนบ้าง มันก็ไม่เกินไปหรอกใช่ไหม?

จางเจียเจียสูดหายใจเข้าลึก และแล้วเสียงดนตรีอินโทรก็ดังขึ้น!

หนึ่งวินาที สองวินาที สามวินาที!

จางเจียเจียยกไมโครโฟนขึ้นมาจ่อที่ริมฝีปาก!

ตึ้ง!

ปุ่มตรงหน้าของหลินเฟิงถูกกดลงไปแล้ว

เธอโดนคัดออกแล้วเหรอ?

เสียงดนตรีหยุดลงกะทันหัน ผู้ชมในห้องส่งและพิธีกรต่างก็พากันงงเป็นไก่ตาแตก

หลิวไห่กับหวังจั่วหานที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ก็หันไปมองหลินเฟิงด้วยสีหน้าตกตะลึง

"หลินเฟิง เขายังไม่ได้ร้องเลยนะ" ผ่านไปพักใหญ่หลิวไห่ถึงเอ่ยเตือนขึ้นมา

"อ๋อ ผมกดผิดครับ" หลินเฟิงหัวเราะเบา ๆ พลางทำท่าทีเชิงขอโทษ

"งั้นเริ่มใหม่อีกรอบนะครับ" พิธีกรเองก็รู้สึกกระอักกระอ่วน แต่เขากลับมองว่าหลินเฟิงมีเซนส์วาไรตี้ที่ดีมาก แม้การกระทำนี้อาจจะเรียกทัวร์ลงให้หลินเฟิงก็ตาม

แต่มันกลับช่วยสร้างกระแสจุดประเด็นให้รายการ "ช่างเสี่ยงจงกั๋ว" ได้เป็นอย่างดี ผู้เข้าแข่งขันยังไม่ทันได้อ้าปากร้อง หลินเฟิงก็กดคัดเขาตกรอบเสียแล้ว นี่มันเรื่องอะไรกันล่ะเนี่ย?

ทว่าจางเจียเจียกลับสติหลุดไปแล้วจริง ๆ ใบหน้าของเธอซีดเผือด เธอรู้ตัวทันทีว่าตัวเองจบเห่แล้ว

เมื่อกี้หลินเฟิงไม่ได้กดผิดอย่างแน่นอน เขาจงใจชัด ๆ!

ตั้งใจแน่นอน หลินเฟิงต้องคัดเธอออกแน่ ๆ!

ในเวลานี้ เสียงดนตรีค่อย ๆ บรรเลงขึ้นมาอีกครั้ง ท่อนอินโทรเริ่มวนกลับมาใหม่

แต่เพราะจางเจียเจียกำลังลนลานอยู่ในใจ เธอจึงจับจังหวะแรกไม่ทันและร้องช้าไปหนึ่งห้องเสียง

เธอถือไมค์แล้วเริ่มเปล่งเสียงร้องออกมา!

ท่อนเพลงเปิดฉากที่เพิ่งเอ่ยถึงเรื่องราวในอดีตอย่างตะกุกตะกัก

"ตึ้ง!"

แสงไฟสีแดงขนาดยักษ์อันสะดุดตาสว่างวาบขึ้นบนจอมอนิเตอร์ด้านหลังเวทีของจางเจียเจีย

ปุ่มตรงหน้าของหลินเฟิงก็สว่างขึ้นพร้อมกัน

เสียงดนตรีหยุดชะงักลงทันควัน!

ตกรอบ!

ยังคงตกรอบเหมือนเดิม!

ทุกคนในห้องส่งต่างชะงักค้างไปอีกรอบ

แม้กระทั่งพิธีกรและผู้กำกับก็ยังเหวอไปตาม ๆ กัน นี่มันสถานการณ์อะไรกันวะเนี่ย?

จางเจียเจียกำลังจะอ้าปากพูด ทว่าหลินเฟิงกลับหันไปถามหลิวไห่ที่นั่งอยู่ข้าง ๆ เสียก่อน

"อาจารย์หลิว คราวนี้เธอร้องแล้วใช่ไหมครับ?"

"ผมไม่ได้กดผิดใช่ไหมครับ?"

หลิวไพ่อึ้งไปโดยสิ้นเชิง เขาไม่เข้าใจเลยจริง ๆ ว่าหลินเฟิงต้องการจะทำอะไรกันแน่

"ไม่ได้กดผิดหรอก แต่ว่า..."

ในจังหวะนั้นไมโครโฟนของพวกเขาทุกคนก็ถูกตัดเสียงลงทันที

หวังจั่วหานกดเสียงต่ำแล้วแอบกระซิบเตือน

"เห็นแก่หน้าฉันหน่อยน่า บอกไปสิว่านายกดผิด" หวังจั่วหานที่อยู่ข้าง ๆ เอ่ย

แต่หลินเฟิงกลับไม่สนใจไยดีหวังจั่วหานแม้แต่น้อย

"เปิดไมค์สิครับ" หลินเฟิงทำสัญญาณมือส่งไปทางกล้อง

ตอนนี้พิธีกรได้รีบก้าวขึ้นมาบนเวทีแล้ว

จางเจียเจียยืนแข็งทื่ออยู่กับที่ เธอสับสนจนคิดอะไรไม่ออกแล้ว เรื่องแบบนี้ยังต้องให้พูดอีกเหรอ?

เล่นงานกันซึ่ง ๆ หน้าขนาดนี้เลยเนี่ยนะ?

"กรรมการหลินเฟิงครับ คุณตั้งใจจะคัดผู้เข้าแข่งขันท่านนี้ออกจริง ๆ ใช่ไหมครับ?"

"ยังไม่ชัดเจนพออีกเหรอครับ?" หลินเฟิงถามย้อนกลับไป

"งั้นผมกดให้อีกรอบแล้วกัน!" หลินเฟิงกดปุ่มคัดออกซ้ำลงไปอีกครั้ง

"กรรมการหลินเฟิงครับ พอจะช่วยให้เหตุผลสักหน่อยได้ไหมครับ?"

"เรื่องนี้จำเป็นต้องมีเหตุผลด้วยเหรอครับ?" หลินเฟิงย้อนถาม

"ไม่ต้องมาสงสัยในการตัดสินใจของผมหรอกครับ ผมเป็นมืออาชีพ ส่วนเธอ ไม่ผ่าน!" หลินเฟิงกล่าวออกมา

"เอาละครับ ดูเหมือนว่ากรรมการหลินเฟิงของเราจะเข้มงวดมากจริง ๆ นะครับเนี่ย" พิธีกรหัวเราะแห้ง ๆ แก้เก้อ

อันที่จริงจะมีการบันทึกเทปผู้เข้าแข่งขันไว้หลายคน แต่สุดท้ายจะได้ถูกตัดต่อใส่ลงไปในรายการหรือไม่นั้น ยังต้องขึ้นอยู่กับทางผู้กำกับ

"นายคัดเธอออกทำไม!" ตอนนี้หวังจั่วหานโมโหแล้ว

จากนั้นเขาก็ปิดไมค์อีกครั้ง

"ผมเป็นกรรมการ ทางรายการมอบสิทธิ์นี้ให้ผม ผมย่อมมีสิทธิ์คัดใครออกก็ได้"

"มีปัญหาอะไรไหมครับ?" หลินเฟิงเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชา

คำพูดนี้ทำเอาหวังจั่วหานหน้าชาจนแทบจะซีดขาว

จากนั้นการบันทึกเทปก็ดำเนินต่อ

แต่หลังจากนั้น นับตั้งแต่หลินเฟิงคัดจางเจียเจียออกไป ก็น่าประหลาดมาก เพราะผู้เข้าแข่งขันคนต่อ ๆ ไปไม่ว่าจะร้องได้ห่วยแตกแค่ไหน หลินเฟิงก็ไม่กดปุ่มเลยสักครั้งเดียว!

"กรรมการหลินเฟิงครับ ช่วยให้เหตุผลในการให้ผู้เข้าแข่งขันคนนี้ผ่านหน่อยครับ ผมเห็นคุณไม่ได้กดคัดออกเลยสักครั้ง" ตอนนี้พิธีกรเอ่ยถามขึ้นมา

"ผู้เข้าแข่งขันเหล่านี้ลำบากกันมาก ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย ให้กำลังใจพวกเขาสักหน่อยแล้วกัน สู้ ๆ นะครับ!" หลินเฟิงยิ้มพลางเอ่ยออกมา

ส่วนทางด้านหลังเวที จางเจียเจียกำลังเดินกลับไปด้วยสภาพเหม่อลอยไร้วิญญาณ น้ำตาไหลพรากอาบสองแก้ม

จางหนิงตกตะลึงเป็นอย่างยิ่ง

"เกิดอะไรขึ้น?"

"ฉันโดนคัดออกแล้ว!" จางเจียเจียร้องไห้สะอึกสะอื้น

"อะไรนะ เธอโดนคัดออกงั้นเหรอ?" จางหนิงเองก็ถึงกับมึนงงไปหมด

"เป็นไปได้ยังไงกัน?"

"หลินเฟิง เป็นเพราะหลินเฟิง หลินเฟิงเป็นกรรมการ เขาคัดฉันออก" แววตาของจางเจียเจียเต็มไปด้วยความเคียดแค้น!

ถ้าถูกคัดออกตั้งแต่ตอนนี้ ต่อไปบริษัทจะยังดันเธออยู่อีกเหรอ?

ขนาดรอบคัดเลือกรอบแรกเธอยังผ่านไปไม่ได้ ตกรอบตั้งแต่ไก่โห่ บริษัทต่อให้โง่แค่ไหนก็คงไม่ยอมเสียเวลาดันเธออีกต่อไปแล้ว

เรียกได้ว่าพังหมดแล้ว ทุกอย่างพังทลายลงหมดแล้ว!

ต่อไปต่อให้เธอพยายามแค่ไหน ก็ไม่มีทางกู้คืนมาได้อีก

แถมประเด็นสำคัญคือ เธอยังเซ็นสัญญาทาสไว้กับค่ายเทียนอวี๋ ถ้าหากค่ายเทียนอวี๋ดองเธอ ไม่ยอมป้อนงานให้ ต่อไปเธอก็จะไม่มีโอกาสเหลือเลยแม้แต่น้อย

พังแล้ว จบสิ้นแล้ว!

เธอทุ่มเทหยาดเหงื่อแรงกายไปตั้งมากมาย เพื่อที่จะได้ไต่เต้าขึ้นมา ถึงขนาดยอมไปมีความสัมพันธ์กับเฉินซ่วย ตอบสนองความต้องการวิตถารสารพัดของเฉินซ่วย แต่ตอนนี้ทุกอย่างกลับพังทลายลง พังลงด้วยน้ำมือของหลินเฟิง

เหลือแค่ก้าวเดียวแท้ ๆ เดิมทีเธอควรจะมีโอกาส ต่อให้ผลงานแย่แค่ไหน อย่างน้อยก็ยังได้โผล่หน้าให้คนดูคุ้นตาบ้าง

"เธออย่าเพิ่งลนลาน พวกเราค่อย ๆ หาทางกันใหม่" จางหนิงกัดฟันกรอดพลางเอ่ยขึ้น

อีพีแรกมีดราม่ารสแซ่บสุด ๆ เพราะหลังจากนั้นหลินเฟิงก็ไม่คัดใครออกอีกเลยแม้แต่คนเดียว ราวกับว่าจงใจเล็งเป้าเล่นงานจางเจียเจียคนเดียวอย่างเห็นได้ชัด

แต่ทางด้านผู้กำกับกลับดีใจจนเนื้อเต้น ด้านหนึ่งเป็นเพราะลูกเล่นสุดแสบตั้งแต่เปิดฉากของหลินเฟิง อีกทั้งยังมีการปะทะคารมกับหวังจั่วหาน สิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นจุดขายชั้นดีที่จะดึงดูดสายตาคนดูทั้งนั้น

เขาจึงสั่งให้ทีมตัดต่อใส่ฉากพวกนี้เข้าไปทั้งหมดโดยเฉพาะ

และการบันทึกเทปรายการจนถึงช่วงบ่าย ก็เสร็จสิ้นลงไปได้เกือบหมดแล้ว

หลินเฟิงเองก็เดินกลับไปที่หลังเวที ทว่าหวังจั่วหานกลับปรี่เข้ามาหาเขาด้วยอารมณ์ฉุนเฉียว

ในเวลานี้ บนทางเดินมีทีมงานอยู่ไม่น้อย บรรยากาศจึงค่อนข้างเบียดเสียด หลินเฟิงเดินอยู่ข้างหน้า โดยมีหวังจั่วหานสาวเท้าตามมาข้างหลัง

"แซ่หลิน นายหยุดเดี๋ยวนี้นะ" หวังจั่วหานตะโกนเรียก

หลินเฟิงหยุดฝีเท้า แล้วหันกลับไปมอง

ปรากฏว่าพอหลินเฟิงหยุดกะทันหัน ผู้คนบนทางเดินที่เบียดเสียดอยู่แล้วต่างก็พลอยหยุดชะงักตามไปด้วย บางคนยืนหลบอยู่ด้านข้างเพื่อจงใจเปิดทางให้หวังจั่วหาน

ทว่าตัวเบี่ยงหลบไปแล้ว แต่เท้ายังชักกลับไม่ทัน หวังจั่วหานจึงสะดุดขาเข้าอย่างจังจนล้มคว่ำหน้าคะมำไปทั้งตัวทันที

โครม!

หวังจั่วหานล้มกองอยู่กับพื้นตรงข้างตัวหลินเฟิงพอดี หลินเฟิงเหลือบมองแวบหนึ่งและกำลังจะก้าวเข้าไปดู จังหวะนั้นเองทีมงานหลายคนที่อยู่ข้างกายหวังจั่วหานก็รีบเข้ามาขวางหน้าหลินเฟิงเอาไว้เพื่อปกป้องหวังจั่วหาน

ส่วนทีมงานอีกคนหนึ่งกลับใช้มือข้างหนึ่งดึงหลินเฟิงไว้ เพราะอยากให้หลินเฟิงถอยออกไปห่าง ๆ

"เดินก็ระวังหน่อยแล้วกันครับ" หลินเฟิงหันกลับมาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา จากนั้นก็สาวเท้ายาว ๆ เดินจากไป

ส่วนหวังจั่วหานตะเกียกตะกายลุกขึ้นมาด้วยความโกรธแทบคลั่ง

"เวรเอ๊ย!" หวังจั่วหานผลักทีมงานออกไปเต็มแรง แล้วเดินกลับเข้าไปในห้องพักผ่อน

เขาต่อสายโทรศัพท์หาหยวนเชาทันที

"ฮัลโหล พี่เชา เจ้าหลินเฟิงนั่นมันจงใจเล่นงานคนของเรา มันคัดคนของเราออกไปแล้ว"

"จางเจียเจียเหรอ?" หยวนเชาเอ่ยถามมาจากปลายสาย

"ใช่ครับ!"

"จางเจียเจียโดนคัดออกก็ช่างมันเถอะ"

"แต่ผมแค้นนี่ครับ เมื่อกี้ผมยังสะดุดล้มอีก ซวยชะมัด!" หวังจั่วหานเอ่ยระบาย

"นายหกล้มเหรอ?" หยวนเชาถามอย่างประหลาดใจ

"ล้มไปทีนึง แถมยังล้มต่อหน้าหลินเฟิงอีก โคตรซวยจริง ๆ" หวังจั่วหานยังคงหงุดหงิดไม่หาย

"ตอนนี้นายรีบไปเช็กกล้องวงจรปิด ลงมือเดี๋ยวนี้เลย ไปดึงภาพจากกล้องออกมาให้ฉันดูซิ!" จู่ ๆ หยวนเชาก็เกิดสนใจขึ้นมา

"มีเรื่องอะไรเหรอครับ" หวังจั่วหานเอ่ยถาม

"ฮ่า ๆ ๆ เรื่องดีน่ะสิ โอกาสทองชัด ๆ โอกาสทำลายชื่อเสียงเจ้าหลินเฟิงให้ป่นปี้ลอยมาถึงที่แล้วไม่ใช่รึไง"

"พี่หมายความว่า ให้ผมบอกว่ามันเป็นคนผลักผมเหรอครับ" หวังจั่วหานเอ่ยอย่างประหลาดใจ

"เปล่า มันลงมือทำร้ายนายต่างหาก!" หยวนเชาเอ่ยมาจากปลายสาย

"เรื่องดาราลงไม้ลงมือเนี่ย ถ้าปั่นกระแสดี ๆ ละก็ สามารถซัดมันให้กลับไปอยู่จุดตกต่ำจนหมดอนาคตไปทั้งชีวิตได้เลยนะ!"