ตอนที่ 83 ลายพู่กันจีนติดเทรนด์ฮิต

หลังจากที่หลินเฟิงตอบกลับไปแค่คำว่า "คอยดูแล้วกัน" เขาก็ไม่ได้สนใจข่าวลือและเสียงวิจารณ์บนอินเทอร์เน็ตอีกเลย

แต่กลับมุ่งมั่นขลุกตัวอยู่ในห้องอัดเสียงแทน ครั้งนี้หลินเฟิงเตรียมจะเหยียบชาร์ตเพลงฮิตไวรัลให้จมดิน จึงใช้เวลานานมากในการทำดนตรีและเรียบเรียงเพลง

ส่วนพวกตัวท็อปบนโลกออนไลน์ต่างพากันลำพองใจ ยังคงเยาะเย้ยถากถางหลินเฟิงไม่หยุด โดยเฉพาะการหยิบยกประเด็นที่ไม่มีสถานีโทรทัศน์ช่องไหนเชิญเขาเลยมาประโคมข่าวกันยกใหญ่

เรื่องนี้ทำเอาแฟนคลับของหลินเฟิงหลายคนโกรธจนกัดฟันกรอด

ทว่าพอเช้าตรู่วันรุ่งขึ้น ฉินเป่าเปาก็พาหลินเฟิงมาที่บ้านตระกูลฉิน

ครั้งนี้เป็นฉินว่างชวนที่เป็นคนเอ่ยปากชวนหลินเฟิง ซึ่งต่างจากท่าทีเย็นชาในครั้งแรกอย่างสิ้นเชิง ครั้งนี้ฉินว่างชวนกระตือรือร้นต้อนรับขับสู้สุดขีด มีความกระตือรือร้นเท่าไหร่ก็ใส่มาไม่ยั้ง!

"เสี่ยวหลิน หิวหรือยังล่ะ"

"ฉันจ้างเชฟมาทำอาหารให้นายตั้งสามคน เดี๋ยวต้องลองชิมไส้ใหญ่เก้าทบฝีมือเด็ดของเชฟเสี่ยวพ่างให้ได้นะ!" ฉินว่างชวนเอ่ยพลางยิ้มแย้มอย่างกระตือรือร้น

และไม่ใช่แค่ฉินว่างชวนเท่านั้น ไม่นานหลังจากนั้น หลินเฟิงก็เห็นชายชราสามคนเดินเข้ามาในคฤหาสน์

"ขอแนะนำหน่อย นี่คือหลินเฟิง"

"ท่านนี้คือนายกสมาคมพู่กันจีน จางสุย!"

"ท่านนี้คือปรมาจารย์พู่กันจีนร่วมสมัย หลี่ชิงเฟิง" ฉินว่างชวนแนะนำอย่างกระตือรือร้น โดยครั้งนี้โจวจ้งก็ติดตามมาด้วย

""จื้อซวี่เถี่ย" เธอเป็นคนเขียนงั้นเหรอ" หลี่ชิงเฟิงไม่รอให้แนะนำจบ ก็ดึงตัวหลินเฟิงเดินตรงไปยังห้องหนังสือของฉินว่างชวน พร้อมกับลงมือฝนหมึกให้หลินเฟิงด้วยตัวเองทันที

"พวกคุณจะทำอะไรกันคะเนี่ย" ฉินเป่าเปาเดินตามมาด้วยความสงสัย ตาลุงแก่ ๆ พวกนี้คิดจะทำอะไรกันแน่

""จื้อซวี่เถี่ย" ที่เสี่ยวหลินเขียนคราวก่อนได้รับการประเมินให้เป็นผลงานระดับสมบัติของชาติแล้วนะ!" ฉินว่างชวนเอ่ยขึ้น

"อะไรนะคะ" ฉินเป่าเปาถึงกับอึ้งไปเลย หลินเฟิงแค่ตวัดพู่กันเล่น ๆ ไม่กี่ที ก็กลายเป็นระดับสมบัติของชาติไปแล้วเนี่ยนะ

มิน่าล่ะตาแก่นี่ถึงได้มองหลินเฟิงใหม่ ทัศนคติเปลี่ยนไปเร็วขนาดนี้!

"นายกสมาคมจางสุยถึงกับบินตรงจากเมืองหลวงมาหาเธอด้วยตัวเองเลยนะ เสี่ยวหลิน แสดงฝีมือให้ท่านดูอีกสักรอบหน่อยสิ" ฉินว่างชวนกล่าว

ขณะที่โจวจ้ง จางสุยนายกสมาคมพู่กันจีน และหลี่ชิงเฟิงปรมาจารย์พู่กันจีนชื่อดังต่างพากันจ้องมองหลินเฟิงด้วยความลุ้นระทึก

แม้พวกเขาจะรู้แล้วว่า "จื้อซวี่เถี่ย" เป็นผลงานจากปลายพู่กันของหลินเฟิง แต่ก็ยังยากจะเชื่ออยู่ดีว่าคนหนุ่มรุ่นราวคราวนี้จะมีพลังปลายพู่กันอันทรงพลัง และมีความเชี่ยวชาญด้านพู่กันจีนสูงส่งถึงเพียงนี้!

ดังนั้นในตอนนี้ไม่ว่าหลินเฟิงจะยินยอมหรือไม่ พวกเขาก็รี่เข้ามาดึงตัวหลินเฟิง รบเร้าให้เขาเขียนอักษรให้ดูสักสองสามตัวทันที

"ให้เขียน "จื้อซวี่เถี่ย" อีกเหรอครับ" หลินเฟิงถาม

"เธอยังเขียนแบบอื่นเป็นอีกงั้นเหรอ" จางสุยเอ่ยถาม

"งั้นผมเขียนตามใจชอบแล้วกันนะครับ" หลินเฟิงกล่าว

จากนั้นเขาก็หยิบพู่กันขึ้นมา ตวัดปลายพู่กันดุจมังกรเลื้อยงูเหาะทันที

ทว่ายามที่หลินเฟิงจรดพู่กันทีละเส้นสาย โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่ออักษรตัวแรกปรากฏออกมา ดวงตาของคนทั้งสี่ก็เบิกกว้างเป็นประกายขึ้นมาทันควัน

สิ่งที่หลินเฟิงเขียนในครั้งนี้คือ "หวงโจวหานสือเถี่ย" ของซูซื่อ

ต่างจาก "จื้อซวี่เถี่ย" เพราะลายพู่กันของ "หวงโจวหานสือเถี่ย" นั้นมีจังหวะขึ้นลงโลดโผน เปี่ยมล้นด้วยท่วงทำนองอันทรงพลังและอาจหาญ!

"อักษรชุดนี้มัน...!" ปรมาจารย์ร่วมสมัยหลี่ชิงเฟิงตกตะลึงจนหาคำบรรยายไม่ได้

"พระเจ้าช่วย สวรรค์ นี่มันผลงานระดับสมบัติของชาติชัด ๆ อีกชิ้นแล้ว!" จางสุยตื่นเต้นจนน้ำตาไหลอาบสองแก้ม

ฉินว่างชวนเนื่องจากไม่ได้มีความรู้ความเชี่ยวชาญด้านพู่กันจีนลึกซึ้ง จึงรู้เพียงแค่ว่าสิ่งที่หลินเฟิงเขียนในครั้งนี้ดูเหมือนจะยอดเยี่ยมยิ่งกว่าเดิม ทว่ากลับไม่รู้ว่ายอดเยี่ยมตรงไหน

แต่พวกจางสุยกลับตื่นเต้นตื้นตันจนแทบจะยืนไม่อยู่แล้ว!

ส่วนฉินเป่าเปากลับมีสีหน้าประหลาดใจ

ในใจก็สงสัย มันก็แค่งานเขียนพู่กันภาพหนึ่งไม่ใช่เหรอ

ถึงขนาดต้องตื่นเต้นกันเบอร์นี้เลยเหรอ

หลินเฟิงไม่ได้ประหลาดใจเลยแม้แต่น้อย เพราะ "หวงโจวหานสือเถี่ย" ได้รับการยกย่องให้เป็นผลงานอักษรหวัดแกมบรรจงอันดับสามของแผ่นดิน

ส่วน "ช่ายจื๋อจี้หมิงเหวินเก่า" ของเหยียนเจินชิงนั้นคืออักษรหวัดแกมบรรจงอันดับสองของแผ่นดิน

และอักษรหวัดแกมบรรจงอันดับหนึ่งของแผ่นดินก็คือ "หลานถิงซวี่" ของหวังซีจือ

เมื่อ "หวงโจวหานสือเถี่ย" ของซูซื่อปรากฏสู่สายตา นักเขียนพู่กันบนโลกใบนี้ไม่คุกเข่ากราบกรานเรียกปรมาจารย์ผู้ก่อตั้งสำนักกันหมดเลยหรืออย่างไร

"ปรมาจารย์หลิน ผลงานล้ำค่าชิ้นนี้จะยอมให้นำไปจัดแสดงที่สมาคมพู่กันจีนของเราชั่วคราวได้หรือไม่ครับ" จางสุยตื่นเต้นจนควบคุมอารมณ์ไม่อยู่

"ตามสบายครับ พวกคุณชอบก็พอแล้ว" หลินเฟิงกล่าว

เดิมทีพวกเขายังแอบกังขาอยู่บ้างว่าเป็นฝีมือของหลินเฟิงจริงหรือไม่ แต่ในตอนนี้กลับหมดสิ้นซึ่งข้อสงสัยใด ๆ โดยสิ้นเชิง

"ปรมาจารย์หลินครับ ผลงาน "จื้อซวี่เถี่ย" ชิ้นนั้นของคุณ พวกเราขอประกาศเผยแพร่ออกไปได้ไหมครับ" จางสุยเอ่ยถามอย่างประหม่า

อย่าเห็นว่าชายชราคนนี้ในยามนี้จะตื่นเต้นจนดูเหมือนคนเสียสติ ทว่าเบื้องหลังและสถานะของเขานั้นยิ่งใหญ่จนน่าตกใจ

ในเมืองหลวงเขาถือเป็นผู้มีอิทธิพลตัวจริงเสียงจริง ทุกวงการต่างต้องไว้หน้าเขาสามส่วน ไม่อย่างนั้นคงไม่ได้เป็นถึงนายกสมาคมพู่กันจีนหรอก

"พวกคุณชอบก็พอแล้วครับ" หลินเฟิงกลับตอบอย่างสบาย ๆ

จากนั้นตาแก่ทั้งหลายก็จมดิ่งเข้าสู่งานพู่กันชิ้นนั้นอย่างถอนตัวไม่ขึ้น

แม้กระทั่งตอนกินข้าว ก็กินไปลวก ๆ เพียงไม่กี่คำเท่านั้น

"งานเลี้ยงเทศกาลไหว้พระจันทร์ในอีกสองวันข้างหน้า ขอเชิญให้เกียรติมาร่วมงานด้วยนะครับ" ก่อนกลับ จางสุยเอ่ยเชิญ

"งานเลี้ยงเทศกาลไหว้พระจันทร์อะไรเหรอคะ" ฉินเป่าเปาถามด้วยความสงสัย

"ครั้งนี้พวกเราจะไปดูงานกาล่าเทศกาลไหว้พระจันทร์ที่ช่องตงไถน่ะ จริงสิ แม่หนู เธอก็ไปด้วยกันสิ" จางสุยเอ่ย

คำพูดนี้ทำเอาฉินเป่าเปาตื่นเต้นจนเก็บอาการไม่อยู่ ไปร่วมงานกาล่าเทศกาลไหว้พระจันทร์ที่ช่องตงไถโดยตรงเลยงั้นเหรอ

นี่ไม่ใช่แค่ไปนั่งเป็นผู้ชมธรรมดา ๆ นะ ถึงตอนนั้นนอกจากจะได้ที่นั่งที่ดีที่สุดแล้ว ยังได้นั่งร่วมกับบรรดาบุคคลระดับบิ๊กอีกด้วย

จางสุยถึงกับเอ่ยปากชวนเธอไปด้วยเนี่ยนะ

ส่วนเรื่องที่หลินเฟิงจะได้เป็นรองนายกสมาคมพู่กันจีนนั้น ในเมื่อจางสุยได้เห็นกับตาตัวเองว่าหลินเฟิงรังสรรค์ผลงานสะเทือนโลกออกมาอีกชิ้น ย่อมไม่มีข้อกังขาใด ๆ อีกต่อไป

"เสี่ยวหลินเอ๊ย วันหน้าคงต้องให้เธอช่วยดูแลฉันในสมาคมพู่กันจีนบ้างแล้วล่ะนะ!" ตอนนี้ฉินว่างชวนส่งพวกจางสุยกลับไปแล้ว

"จริง ๆ เมื่อกี้เธอตามใจพวกตาแก่นั่นเกินไป ถ้าเมื่อกี้เธออ้าปากขอสักพันล้าน พวกนั้นคงไม่แม้แต่จะกะพริบตาด้วยซ้ำ" ฉินว่างชวนโดยเนื้อแท้แล้วยังคงเป็นนักธุรกิจ

"พ่อคะ แค่ภาพเขียนพู่กันชิ้นนั้นมีมูลค่าถึงพันล้านเลยเหรอ" ฉินเป่าเปาฟังแล้วถึงกับอึ้ง

"เปล่า ภาพเขียนพู่กันชิ้นนั้นมีค่ามากกว่านั้นแน่นอน นั่นมันระดับสมบัติของชาติ เป็นของล้ำค่าที่ประเมินค่าไม่ได้ ที่พ่อพูดถึงน่ะคือแค่ค่ายืมไปจัดแสดงที่สมาคมพู่กันจีน ลำพังแค่ค่าเช่าตรงนี้ ถ้าเรียกไปสักพันล้านพวกเขาก็ตอบตกลงแล้ว!" ฉินว่างชวนทอดถอนใจ

"พี่เฟิง พี่จะไปร้องเพลงทำไมอีกเนี่ย พี่เขียนตัวอักษรเพิ่มอีกสักสองสามชิ้น ชาตินี้พี่ก็กินดีอยู่ดีไม่ขัดสนไปตลอดชีวิตแล้ว!" ฉินเป่าเปามองหลินเฟิงด้วยสีหน้าตกตะลึง

"พวกนี้ก็แค่งานอดิเรกน่ะครับ" หลินเฟิงยิ้มแล้วเอ่ย

"เหล่าฉิน พ่อฝึกเขียนพู่กันมากี่ปีแล้วเนี่ย"

"แล้วพ่อดูพี่หลินเฟิงสิ งานอดิเรกของเขาเทียบกับที่พ่อฝึกมาตั้งหลายปีแล้วเป็นไงบ้างล่ะ" ฉินเป่าเปาหันไปพูดกับฉินว่างชวน

ฉินว่างชวนอยู่ต่อไม่ไหวแล้ว แม่งเอ๊ย โคตรสะเทือนใจเลย ที่สำคัญคือหลินเฟิงดูเหมือนจะพูดความจริง ไม่ได้ตั้งใจจะเก๊กโชว์เหนือเลยสักนิด

เขาก็แค่เขียนพู่กันเล่น ๆ ตามอารมณ์จริง ๆ

"อ้าว เหล่าฉิน อย่าเพิ่งไปสิ กลับมาก่อน!"

แม้ประเด็นเรื่องงานกาล่าเทศกาลไหว้พระจันทร์จะกำลังเป็นกระแสร้อนแรง แต่ในบ่ายวันนั้นเอง "จื้อซวี่เถี่ย" ก็ได้รับการประกาศเผยแพร่อย่างเป็นทางการจากสมาคมพู่กันจีนในที่สุด

แน่นอนว่าเป็นเพียงแค่รูปถ่าย ทว่าเรื่องนี้กลับพุ่งทะยานติดเทรนด์ค้นหายอดนิยม

เพราะทันทีที่เผยแพร่ออกมา ไม่ว่าจะคนที่รู้เรื่องพู่กันจีนหรือไม่รู้เรื่อง ต่างก็พากันเงียบกริบไปตาม ๆ กัน

เหตุผลที่ติดเทรนด์ ประการแรกคือผลงานพู่กันชิ้นนี้ได้รับการยกย่องให้อยู่ในระดับสมบัติของชาติทันที

ประการที่สองคือข่าวที่น่าตกตะลึงยิ่งกว่า ผลงานพู่กันระดับสมบัติของชาติอย่าง "จื้อซวี่เถี่ย" ชิ้นนี้ มาจากฝีมือของคนหนุ่มวัยยี่สิบกว่าปีเท่านั้น

นี่คือสิ่งที่สมาคมพู่กันจีนประกาศอย่างเป็นทางการ

ในครั้งนี้ อันดับหนึ่งบนชาร์ตเทรนด์ค้นหายอดนิยมในที่สุดก็ไม่ใช่เรื่องราวในวงการบันเทิงอีกต่อไป แต่เป็นเรื่องผลงานพู่กันจีน

ชาวเน็ตทั้งโลกออนไลน์ต่างฮือฮาขึ้นมาในพริบตานั้น

"เชี่ย ถึงกูจะไม่รู้เรื่องพู่กันจีนก็เถอะ แต่งานระดับสมบัติของชาตินี่มันเบอร์ไหนกันวะ"

"คนหนุ่มวัยยี่สิบกว่าปีเนี่ยนะ"

"เทพจากสำนักไหนกันวะเนี่ย"

"ถ้าเอาชิ้นนี้ไปขาย ชาตินี้คงกินดีอยู่ดีมีใช้ไปทั้งชาติแล้ว!"

"ระดับสมบัติของชาตินี่มันตีค่าเป็นเงินไม่ได้แล้วนะ คนแบบไหนวะเนี่ยถึงได้เทพขนาดนี้"

"จริง นี่มันเจ๋งกว่าพวกดาราในวงการบันเทิงตั้งเยอะ ของแบบนี้สืบทอดชื่อเสียงไปชั่วลูกชั่วหลาน จารึกไว้ในประวัติศาสตร์ และได้ถูกบันทึกลงตำราประวัติศาสตร์เลยนะเว้ย!"

โลกออนไลน์เดือดเป็นไฟ!

ในขณะที่ชาวเน็ตทั้งโซเชียลกำลังขบคิดกันว่าบุคคลผู้นี้แท้จริงแล้วคือใคร สมาคมพู่กันจีนก็โพสต์ความเคลื่อนไหวใหม่ออกมาอีกระลอก