ตอนที่ 90 พวกเขาเป็นบ้าไปแล้วหรือ

"ฮ่าๆๆ แม่บอกให้ฉันอัดเพลงนี้ไว้ แม่บอกว่าจังหวะมันโดนใจมาก!"

"หลินเฟิง นายอย่าแอบอู้สิ ร้องอยู่แค่ 'อยู่ต่อเถอะ อยู่ต่อเถอะ' เงินมันหาได้ง่ายขนาดนั้นเลยเหรอ?"

"ไอ้หมอนี่ร้องสักสองประโยคหน่อยสิฟะ มีแต่ฉินเป่าเปาร้องอยู่คนเดียวเลย!"

คอมเมนต์บนหน้าจอในเวลานี้กลายเป็นบรรยากาศรื่นเริงเฮฮาขึ้นมาทันที

"แม่ฉันบอกว่าแม่หนูกับพ่อหนุ่มคนนี้ดูเหมาะสมกันดี แถมเพลงก็เพราะด้วย"

"พ่อฉันคิดว่าเป็นสามีภรรยากันซะอีก"

"นี่มันเพลงสำหรับคนรุ่นพ่อรุ่นแม่หรือเปล่าเนี่ย?"

"คนข้างบนอย่าพูดมั่ว ฉันเกิดยุค 2000 ฉันก็ชอบเพลงนี้นะ!"

ทว่าเพลงนี้ยังไม่ทันทำให้ทุกคนรู้สึกจุใจก็จบลงเสียแล้ว

"แม่ฉันบอกว่าช่วยร้องอีกรอบได้ไหม เพลงนี้แม่ยังฟังไม่จุใจเลย!" มีคนส่งสติกเกอร์รูปเอามือปิดหน้าร้องไห้

จางเหิงกับหลิวเหว่ยสองคนอยู่หลังเวทีถึงกับมองตาค้าง เชี่ยเอ๊ย นี่มันมีพลังดึงดูดบ้าบออะไรขนาดนี้?

คนดูทั้งงานกาล่าไหว้พระจันทร์ลุกขึ้นเต้นตามกันหมด แบบนี้พรุ่งนี้ไม่ติดเทรนด์ก็ไม่รู้จะว่ายังไงแล้ว!

ยิ่งไปกว่านั้น จะมีช่องโทรทัศน์ไหนปลุกเร้าอารมณ์คนดูในฮอลล์ได้ขนาดนี้ ถ้าเป็นงานกาล่าตรุษจีน ผู้กำกับคงเป็นลมล้มพับไปตรงนั้นแล้ว!

แต่ทว่าในตอนที่ทุกคนคิดว่าจบลงแล้ว

จังหวะอันครึกครื้นก็ดังกระหึ่มขึ้นมาอีกระลอก

"ฉันมาจากทุ่งหญ้า"

ท่อนเปิดอันรื่นเริงที่พรรณนาถึงเมฆขาว ทุ่งหญ้าเขียว ดอกไม้แดง และความเมามายเปี่ยมสุข

ส่วนทางด้านช่องหงไถ ช่ายหลินขึ้นเวทีไปแล้ว ทว่าชุยหลงกับเฉินมั่วกลับเริ่มมึนงง

ทำไมเรตติงไม่เพียงแต่ไม่เพิ่มขึ้น แต่กลับร่วงลงไปอีก

"ไม่น่าเป็นไปได้ พวกเราเป็นตัวท็อปรุ่นเก๋า เทศกาลไหว้พระจันทร์ยังไงก็เป็นสมรภูมิหลักของพวกเรา ทำไมเรตติงถึงไม่ขึ้นแถมยังตกฮวบอีกล่ะ?" ชุยหลงเอ่ยขึ้น

"หัวหน้าครับ แย่แล้ว ช่องตงไถข้างๆ หลินเฟิงกับฉินเป่าเปาร้องเพลง "สายลมชนเผ่าสุดวิเศษ" แย่งยอดคนดูไปหมดแล้วครับ"

"วัยรุ่นพวกนั้นไม่น่าจะส่งผลต่อยอดคนดูมหาศาลขนาดนี้ไม่ใช่เหรอ?" ช่ายหลินพูดอย่างตกตะลึง

"หลินเฟิงอยู่ช่องข้างๆ เขาเปลี่ยนงานกาล่าไหว้พระจันทร์ให้กลายเป็นฟลอร์แดนซ์ของผู้สูงวัยไปแล้วครับ!"

"อะไรนะ?" ชุยหลงสตั๊นไปทันที

มึงล้อเล่นหรือเปล่าวะเนี่ย?

เพลงที่คนรุ่นพ่อรุ่นแม่ชอบ ยุคนี้ยังจะมีใครแต่งออกมาได้อีกเหรอ?

แถมยังเต้นสะบัดเนี่ยนะ?

ผู้กำกับใหญ่และเหล่าผู้บริหารของช่องโทรทัศน์อื่นๆ ไม่อาจสงบใจได้อีกต่อไป รีบเปิดมือถือดูไลฟ์สดของช่องตงไถทันที

ทว่าพอเห็นบรรยากาศในงานที่คนทั้งฮอลล์กำลังเต้นระบำลานเมืองไปด้วยกัน พวกเขาก็ถึงกับอ้าปากค้าง!

บรรยากาศมันจะคึกคักบ้าบออะไรขนาดนี้วะ?

ทว่าทางฝั่งช่องตงไถ

ท่อนร้องเปิดตัวอันทรงพลัง ถ่ายทอดภาพการควบม้าข้ามขุนเขานับพันหมื่นลี้พร้อมสดับฟังเสียงสวรรค์จากสายลม

คอมเมนต์บนหน้าจอระเบิดขึ้นมาทันที

"แม่เจ้า กลิ่นอายแบบนี้ ท่วงทำนองแบบนี้ มาอีกแล้ว ฮ่าๆๆ สองคนนี้ วันนี้เพลงของพวกเขาโคตรจะสนุกสนานเลย"

"พ่อแม่ฉันเตรียมตัวจะเต้นกันอีกรอบแล้วเนี่ย"

"หลินเฟิงแต่งเพลงอะไรเนี่ย จะว่าดีก็มีความโจ๊ะๆ สไตล์บ้านทุ่ง แต่จะว่าไม่ดี ฉันกลับรู้สึกว่ามันโคตรเพราะเลย"

"ช่างมันเถอะ ตอนนี้พ่อแม่ฉันยิ้มแก้มแทบปริ คืนไหว้พระจันทร์แบบนี้ แค่พ่อแม่มีความสุขก็เกินพอแล้ว"

บนเวที ฉินเป่าเปาถือไมโครโฟนไว้แน่น

ท่วงทำนองสดใสเปี่ยมพลัง ถ่ายทอดจิตใจอันเป็นอิสระผ่านผืนทุ่งหญ้ากว้างใหญ่และสายลมที่พัดพานำความรักอันอบอุ่นมาให้

"ฉันขับขานบทเพลงก้องไกลหมื่นลี้ จันทร์กระจ่างเคียงข้างกาย"

"แดนไกลเฝ้ารอคอยฉันด้วยหัวใจอันเปี่ยมล้น"

♪

"สายลมพัดมาจากทุ่งหญ้า โบกพัดให้ใจฉันไหวระริก"

"พัดพาความรักของฉันมา สู่ทะเลแห่งมวลดอกไม้หอมหวน"

"ฉันเดินทางมาจากทุ่งหญ้า เพื่อมอบความอบอุ่นแก่หัวใจเธอ"

"รักของฉันไม่เคยแปรเปลี่ยน ดั่งความรักอันบริสุทธิ์ใต้ฟ้าคราม"

♪

"หลินเฟิงแอบอู้อีกแล้ว!"

"นายร้องบ้างสิฟะ เพลงก่อนหน้านี้นายร้องไปกี่คำในใจไม่รู้ตัวเลยหรือไง?"

"ฮ่าๆๆ ฉันรู้สึกว่าฉินเป่าเปาร้องจบเพลง หลินเฟิงลงไปกินมื้อดึกแล้วค่อยกลับขึ้นมายังทันเลย"

"จะว่าไม่มีเขาร้องไม่กี่คำนั้นก็ไม่ได้ แต่จะว่าเขาร้อง เขาก็ดันร้องอยู่แค่ไม่กี่คำ ที่ไหนเขาร้องคู่กันแบบนี้บ้างเนี่ย?"

"เหมือนฉันตอนแอบอู้ในเวลาทำงานเป๊ะเลย ฮ่าๆๆ!"

ขณะที่ในบ้านบางหลัง คนเป็นแม่ก็อดไม่ได้ที่จะขยับโยกย้ายตามเสียงเพลง ส่วนลูกสาวก็คอยถ่ายคลิปไปหัวเราะไป

"เหมือนพวกเราตอนไปแดนซ์ในผับเลยไหมล่ะ?"

"เพลงแดนซ์ในตำนานของวัยเกษียณเหรอเนี่ย?"

"ฮ่าๆๆ ขำจะตายอยู่แล้ว"

"นังหนู อัดสองเพลงนี้ไว้ทีนะ พรุ่งนี้แม่กับป้าชุยของแกจะเอาไปใช้เปิดเต้นกัน จังหวะมันมันส์โดนใจจริงๆ!"

"จุ๊ๆ ในที่สุดก็ไม่ต้องทนฟังแต่เพลงเดิมๆ ไม่กี่เพลงของพวกชุยหลงแล้ว" แม่ของเด็กสาวหัวเราะพลางเอ่ยขึ้น

และอีกด้านหนึ่ง เมื่อเรตติ้งพุ่งสูงขึ้นเรื่อย ๆ จางเหิงกับหลิวเหว่ยก็แทบไม่อยากเชื่อสายตา ตอนนี้เรตติ้งทะยานแตะ 4.9 ไปแล้ว

นี่คือปรากฏการณ์ที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนเลยจริง ๆ

"เก่งขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย" หลิวเหว่ยอุทานด้วยความทึ่ง เขารู้จักชื่อหลินเฟิงแต่ยังไม่เคยร่วมงานด้วย ถึงจะเคยได้ยินมาว่าเก่งกาจมากก็ตาม

แต่เขาคิดไม่ถึงเลยว่า เพลงแค่สองเพลงของหลินเฟิงจะดันเรตติ้งให้พุ่งสูงปรี๊ดได้ถึงขนาดนี้

"ท่านผู้อำนวยการครับ พวกเราทำลายสถิติแล้วใช่ไหมครับเนี่ย" จางเหิงเอ่ยอย่างตื่นเต้น

"ใช่แล้วล่ะ!" หลิวเหว่ยพยักหน้าตาม

อันที่จริงมันก็ไม่ใช่เรื่องเข้าใจยาก เพราะโลกใบนี้ไม่มีวงเฟิ่งหวงฉวนฉี จู่ ๆ มีเพลงสไตล์นี้โผล่มา ย่อมทำให้ผู้คนตื่นตาตื่นใจจนตาค้างเป็นธรรมดา

คนบนดาวสีน้ำเงินอาจจะฟังกันจนคุ้นหูไม่มากก็น้อยแล้ว แต่ในยุคนั้น สองเพลงนี้เคยครองบัลลังก์แทบทุกหมู่บ้านและลานเต้นรำมาแล้วนับไม่ถ้วน!

"ผมกล้าฟันธงเลย สองเพลงนี้ดังระเบิดแน่!" ถังเซียวโผล่หน้ามาสมทบในจังหวะนี้

"เพลงไหนของหลินเฟิงบ้างล่ะที่ไม่ดังเปรี้ยงปร้าง" จางเหิงย้อนถาม

"ผมมีลางสังหรณ์ว่า รุ่นพ่อรุ่นแม่คงโดนเขาตกเข้าด้อมกันหมดแน่ คราวนี้พวกชุยหลงได้ร้องไห้ขี้มูกโป่งแน่"

เพราะตอนนี้ยังอยู่ระหว่างถ่ายทอดสดงานกาล่าเทศกาลไหว้พระจันทร์ เพลงเวอร์ชันทางการยังไม่ได้ปล่อยลงแพลตฟอร์ม รอปล่อยออกมาเมื่อไหร่ คงได้เห็นความน่ากลัวของสองเพลงนี้กันชัด ๆ

ทว่าพองานเพลง "ฉันมาจากทุ่งหญ้า" จบลง แม้ฉินเป่าเปาจะเดินลงจากเวทีไปแล้ว

แต่หลินเฟิงกลับยังไม่ได้ลงไปด้วย

"เชี่ย พี่เฟิงของกูจะร้องเพลงที่พวกเราชอบบ้างสักสองเพลงไหมเนี่ย"

"นี่เขาจะทำอะไรอีกวะเนี่ย"

หลินเฟิงรู้สึกว่า ในเมื่อจะเอาใจคนรุ่นใหญ่แล้ว ก็จัดให้ชอบกันจนจุใจไปในคราวเดียวเลยแล้วกัน

ดังนั้น ดนตรีอินโทรของเพลง "ผีเสื้อเมาเหล้า" จึงดังขึ้น

อินโทรนี้แฝงความสง่างามอยู่บ้าง แต่เป็นเพลงที่คนรุ่นใหญ่วัยกลางคนถึงสูงวัยโปรดปรานแน่นอน

หลินเฟิงถือไมค์เริ่มขับร้อง

น้ำเสียงทุ้มนุ่มขับขานเปรียบเปรยถึงหัวใจที่ไม่อาจบินพ้นโลกีย์อันพร่างพราย ดั่งผีเสื้อที่เมามายในความรัก

"ที่แท้ฉันก็เป็นเพียงผีเสื้อ ผีเสื้อที่เมามาย"

"คำสัญญาเพียงประโยคนั้นของเธอ เอ่ยออกมาอย่างแผ่วเบาไร้น้ำหนัก"

"แต่กลับผูกมัดชีวิตฉันไว้ เป็นปมที่ไม่อาจคลี่คลายได้ชั่วชีวิต"

"วสันต์ผ่านพ้นดอกไม้หน้ากระจกโรยรา สารทฤดูเยือนเงาจันทร์ในธารน้ำเลือนหาย"

"ที่แท้ฉันก็คือผีเสื้อตัวนั้น ผีเสื้อที่เมามายในความรัก"

♪

คอมเมนต์หน้าจอวิ่งกันว่อนอีกระลอก!

เผด็จศึก อีกเพลงที่ปิดเกมได้อย่างเด็ดขาด!

"เชี่ยเอ๊ย หลินเฟิงทำอะไรของเขาคืนนี้ ทำไมมีแต่เพลงที่พ่อแม่กูชอบทั้งนั้นเลยวะ"

"เฮ้ย แฟนคลับนายคือพวกเรานะเว้ย ช่วยนึกถึงความรู้สึกพวกเราหน่อยสิ"

"หลินเฟิง นายกำลังทำอะไรอยู่เนี่ย"

"แม่กูบอกว่าชอบเจ้าหนุ่มคนนี้ว่ะ เชี่ยจริง"

"แม่ฉันก็บอกว่าเขาร้องเพราะมาก นี่สิถึงจะเป็นเพลงที่พวกท่านชอบจริงๆ" มีคนส่งอีโมจิรูปเอามือปิดหน้าร้องไห้

"จบสิ้นแล้ว แม่ฉันโดนเขาตกเรียบร้อย เมื่อกี้เพิ่งหันมาบอกว่าคลั่งรักเจ้าหนุ่มคนนี้แล้ว"

"พ่อกูก็บอกว่าชอบเพลงนี้กับเพลง "รักแผ่นดินยิ่งรักสาวงาม" มากเหมือนกัน"

"ให้ตายสิ หลินเฟิง นายอย่ามาเล่นพ่อแม่พวกเราสิเว้ย!"

"เวรเอ๊ย นี่กะจะพิชิตใจพ่อแม่กูให้ได้เลยใช่ไหม"

"ใครบอกว่าหลินเฟิงจะแย่งแฟนคลับรุ่นเดียวกับพวกชุยหลงไม่ได้วะ"

แม้ชาวเน็ตจะฮือฮากันจนเดือดพล่าน แต่หลินเฟิงก็ยังคงร้องต่อไป

...

ท่วงทำนองท่อนฮุกย้ำเตือนถึงความลุ่มหลงอันงดงาม โดนเส้นและสะกดใจคนฟังรุ่นใหญ่จนอยู่หมัด

♪

บรรยากาศในฮอลล์คึกคักสนุกสนานถึงขีดสุดอย่างแท้จริง

งานกาล่าไหว้พระจันทร์ที่ไหนเขากลายเป็นลานแดนซ์ของวัยเกษียณกันบ้างล่ะเนี่ย

หลุดโลกเกินไปแล้ว แต่มันส์สุดเหวี่ยงชะมัด!

และในตอนนี้ ในที่สุดหลินเฟิงก็ร้องจบ ทว่าสิ่งที่ทำให้ทุกคนประหลาดใจก็คือ บรรดาผู้สูงวัยในฮอลล์ต่างพากันส่งเสียงกรี๊ด เสียงปรบมือของผู้ชมดังกึกก้องกระหึ่มล้นหลาม

สีหน้าของพวกเขาแต่ละคนยังดูเคลิบเคลิ้มติดลม อยากฟังต่อไม่หาย

"เชี่ยเอ๊ย จบเห่แล้ว คนรุ่นพ่อรุ่นแม่โดนเขาตกเข้าด้อมไปเต็ม ๆ เลยคราวนี้"

"เชี่ย หมอนี่มันร้ายกาจจริง ๆ รุ่นพ่อรุ่นแม่ยังโดนตกจนอยู่หมัด!"

ส่วนหลินเฟิงกล่าวขอบคุณคำเดียวแล้วเดินลงจากเวทีไปอย่างสบายอกสบายใจ

"แค่ทำให้คนรุ่นพ่อรุ่นแม่ลุกขึ้นมาเต้นตามได้ คืนวันไหว้พระจันทร์นี้ก็ปังขั้นสุดแล้ว"

"อย่าว่าอย่างงั้นอย่างงี้เลย สองสามเพลงนี้ทำเอาฉันชอบไปด้วยจริง ๆ นะ คงไม่ได้มีแค่ฉันคนเดียวใช่ไหม"

"แม่ถามกูว่าจะไปซัพพอร์ตเขายังไง แม่กูจะช่วยเชียร์เขาแล้วเนี่ย หลินเฟิง แม่งเอ๊ย"

"แม่ฉันก็บอกให้ซื้อโปสเตอร์หลินเฟิงให้แผ่นหนึ่งเหมือนกัน แม่จะติ่งดาราแล้ว คุณพระช่วย หลินเฟิง คืนแม่ที่รักสงบคนเดิมของฉันมาเดี๋ยวนี้นะ!" คอมเมนต์วิ่งขึ้นมาอย่างต่อเนื่องไม่ขาดสาย

อีกด้านหนึ่ง ชุยหลงและช่ายหลินที่มองดูเรตติงอันน่าเวทนาจนดูไม่ได้ถึงกับอึ้งกิมกี่ไปตาม ๆ กัน

เรตติงนอกจากจะไม่กระเตื้องขึ้นแล้ว ตอนนี้ยังดิ่งลงไปแตะที่ 3.1 เรียกได้ว่าพังยับเยินอย่างสิ้นเชิง

งานกาล่าเทศกาลไหว้พระจันทร์สำหรับคนรุ่นใหญ่มันคือสนามเจ้าถิ่นของพวกเขานะ

แต่ตอนนี้พวกเขากลับสู้เด็กหนุ่มคนเดียวไม่ได้เนี่ยนะ?

นี่มันล้อกันเล่นระดับโลกหรือไงกันวะ?

แถมยังพาทุกคนในฮอลล์ลุกขึ้นมาเต้นตามได้อีก เรื่องแบบนี้มันทำได้จริง ๆ เหรอ?

นั่นคือคนรุ่นพ่อแม่ที่ทั้งสำรวม สุขุม และผ่านร้อนผ่านหนาวมาสารพัดเลยนะ!

เพลงแบบไหนกันถึงปลุกความคลั่งไคล้ได้ขนาดนี้?

"ฉันไม่เชื่อ ฉันจะไปดูด้วยตาตัวเอง!"

"มันเป็นไปไม่ได้ เพลงแบบนั้นไม่มีทางมีอยู่จริงหรอก!" ช่ายหลิน ชุยหลง และคนอื่น ๆ พากันไปเปิดดูคลิปย้อนหลังทันที

เพราะถ้าเป็นเรื่องจริงขึ้นมา พรุ่งนี้คงโดนคนทั้งเน็ตหัวเราะเยาะแน่ รุ่นใหญ่ระดับตำนานกลับสู้หลินเฟิงไม่ได้ แล้วหน้าแก่ ๆ ของพวกเขาจะเอาไปมุดไว้ที่ไหน?

ตัดภาพไปอีกด้าน หลินเฟิงลงจากเวที คุยกับจางเหิงและคนอื่น ๆ อีกสองสามประโยค จากนั้นก็เดินตรงไปยังห้องพักที่ถานจั่วนั่งรออยู่

"ไปกันเถอะ นายถือกล้องถ่ายไปเลยก็พอ" หลินเฟิงเปิดประตูเข้าไปแล้วพูดขึ้น

"คุณจะพาผมไปทำอะไร?" ถานจั๋วอึ้งไป

เขาไม่เข้าใจจริง ๆ ว่าหลินเฟิงคิดจะทำอะไรกันแน่?

"ก็บอกไปแล้วไง ปล่อยข่าวด้านลบของผม ข่าวแฉวงในมือหนึ่ง แบบที่พรุ่งนี้ติดเทรนด์ได้ทันทีน่ะ" หลินเฟิงเอ่ยหน้าตาย

"พี่ชาย ผมเป็นปาปารัสซีนะ คุณไม่ควรกลัวผมแฉเหรอครับ?"

"ช่วยให้เกียรติอาชีพผมหน่อยได้ไหมเนี่ย?" ถานจั๋วเริ่มประสาทจะกินแล้ว แม่งเป็นคนยังไงวะเนี่ย พาปาปารัสซีไปแฉตัวเอง?

"ตกลงจะแฉไหม ถ้าไม่แฉผมจะได้ไปหาคนอื่น" หลินเฟิงพูด

"แฉสิ แฉ! ถ้าคุณมีเรื่องให้แฉ ผมก็กล้าแฉอยู่แล้ว"

หลินเฟิงจึงเดินมุ่งหน้าไปยังห้องพักของหวังจั่วหาน

"ถ่ายติดหรือยัง" หลินเฟิงหันไปถามถานจั๋วที่ถือกล้องถ่ายอยู่ข้างหลัง

"ถ่ายติดแล้วครับ" ถานจั๋วตอบด้วยความสงสัย

ทว่าหลินเฟิงกลับยกมือเคาะประตูห้องของหวังจั่วหาน

ประตูเปิดออก ปรากฏว่าหวังจั่วหานยังไม่ได้กลับ ยังคงนั่งอยู่ในห้องพัก

พอหวังจั่วหานเปิดประตูออกมา เขาก็เห็นหลินเฟิงยืนอยู่ตรงหน้า

"หลินเฟิง นายมาทำไม?" หวังจั่วหานสีหน้าเย็นชาลงทันที หลินเฟิงมาหาเขาทำไมกัน?