ตอนที่ 98 ถล่มวงการเพลงกระจุย

พอเพลง "ฤดูใบไม้ร่วงไม่หวนคืน" จบลง หลินเฟิงก็ไม่คิดจะหยุดพักเลยแม้แต่น้อย

เสียงดนตรีอินโทรดังกระหึ่มขึ้นมาอีกครั้ง

"ขอมอบเพลง "เหตุผลหนึ่งหมื่นข้อ" ให้ทุกคนครับ!"

ยังมีอีกเหรอวะ?

พวกถังหลงตอนนี้นั่งแทบไม่ติดเก้าอี้แล้ว แม่งเอ๊ย ไม่คิดจะพักหายใจหายคอบ้างรึไงวะเนี่ย?

แต่หลินเฟิงเริ่มร้องแล้ว

เสียงร้องถ่ายทอดความเจ็บปวดในวันที่ความรักมาถึงทางตันและไม่อาจรั้งเธอไว้ได้อีกต่อไป

"เธอขอให้ฉันหาเหตุผลสักข้อเพื่อรั้งเธอไว้ แต่สุดท้ายฉันก็จำต้องปล่อยเธอไป"

"เธอบอกว่าตอนบอกเลิก ก็อย่าได้หลั่งน้ำตา"

"จนกระทั่งการพบและพรากดำเนินมาถึงช่วงเวลาสุดท้าย"

♪

ท่อนฮุกบาดลึกระเบิดอารมณ์ตัดพ้อ หากต้องการเหตุผลให้เธอกลับมา มีให้ถึงหนึ่งหมื่นข้อจะพอไหม

"หากรู้แต่แรกว่าเธอให้ความสำคัญกับรักนี้มากเพียงใด แต่แรกไม่ว่าจะอย่างไรฉันก็คงไม่ยอมปล่อยเธอไป"

"หากฉันจำต้องมีข้ออ้างจริง ๆ สักหนึ่งหมื่นเหตุผลจะพอไหม"

"หากรู้แต่แรกว่าฉันยากจะตัดใจจากรักนี้ได้ลง แต่แรกไม่ว่าจะอย่างไรฉันก็ไม่มีทางยอมปล่อยมือเด็ดขาด!"

♪

"กรี๊ดดด เพลงนี้ฉันก็ชอบ เพราะกว่าไอ้เพลงห่วยแตกของพวกถังหลงเป็นไหนๆ อะ"

"คุณพระช่วย นึกจะร้องก็อ้าปากร้องออกมาได้เลยเนี่ยนะ?"

"มาอีกแล้ว มาอีกเพลงแล้ว!" ห้องไลฟ์สดระเบิดความฮือฮาขึ้นมาอีกระลอก

""ของขวัญวันเกิด"?" ดนตรีอินโทรเพลงใหม่ดังขึ้นอีกแล้ว

คนในห้องไลฟ์สดเริ่มจะมึนตึ้บกันไปหมดกับการโดนเพลงดีๆ ซัดกระหน่ำใส่ทีละเพลงแบบไม่ยั้ง

บทเพลงถ่ายทอดความทรงจำถึงวันพิเศษที่ตระเวนตามหาของขวัญวันเกิดชิ้นที่เธอชอบ

"ฉันตระเวนเดินไปตามถนนสายที่คึกคักหลายสาย"

"เพียงเพื่อตามหาของขวัญสักชิ้น ของขวัญวันเกิดที่เธอถูกใจ"

"และแล้วก็มาถึงวันที่เป็นวันเกิดของเธอ"

♪

ท่อนเพลงตัดพ้อความเจ็บปวดที่เธอบอกว่าเลิกกันแล้วยังเป็นเพื่อนกันได้ แต่กลับปฏิเสธของขวัญและขอให้ตัดขาดจากกัน

"ฉันมอบของขวัญให้เธอ แต่เธอกลับไม่ยอมรับไว้"

"แถมยังบอกให้ฉันลืมเธอเสีย จากนี้อย่าได้ติดต่อกันอีก เพื่อให้เราต่างฝ่ายต่างมีความสุข"

"เธอเคยบอกไว้ว่า เลิกรากันแล้วก็ยังเป็นเพื่อนกันได้"

♪

"เชี่ย สี่เพลงแล้ว เพลงระดับไพ่ตายทุกเพลงเลยด้วย"

"ให้ตายเถอะ กูจะบ้าตาย ยอมใจเลยจริงๆ หัวสมองหมอนี่มันทำด้วยอะไรวะเนี่ย?"

"ในนี้มีเพลงไหนบ้างที่ไม่ฆ่าเพลง "สายลมพัดผ่าน" ของถังหลงตายสนิท?"

"นี่เขากะจะจัดรวดเดียวสี่เพลงเลยเหรอ?"

ทว่าวินาทีถัดมา ทั่วทั้งห้องไลฟ์สดก็ถึงกับช็อกค้างจนด้านชาไปหมด!

เพราะหลังจากที่หลินเฟิงร้องเพลงนี้จบ เขาก็ค่อยๆ เอ่ยปากพูดขึ้นมาช้าๆ

"เมื่อกี้แค่วอร์มอัปนะครับ ของจริงเพิ่งจะเริ่มขึ้นต่อจากนี้"

พอประโยคนี้หลุดออกจากปาก ห้องไลฟ์สดก็แทบแตก คนทั้งวงการเพลงถึงกับดีดตัวผึงลุกขึ้นยืนกันพร้อมหน้า

แม้แต่พวกนักร้องเพลงเน็ตอย่างถังหลงก็ยังผุดลุกขึ้นยืนในทันที

"เมื่อกี้เขาว่าไงนะ?"

"แค่วอร์มอัป?"

"ยังไม่เริ่มของจริงอีกเหรอวะ?"

"เชี่ยเอ๊ย หลินเฟิง มึงอย่ามาขี้โม้นะเว้ย สี่เพลงของนายฆ่าเพลงของพวกนั้นตายเรียบทุกเพลงแล้ว ตอนนี้นายเพิ่งมาบอกว่ามันแค่เริ่มต้นเนี่ยนะ?"

"ฮือๆๆ กรี๊ดดด ฉันจะไม่ไหวแล้วนะ นายคนนี้นี่มันขี้เก๊กได้สะใจเกินไปแล้ว"

"ถังหลงบอก: ตอนนี้แบกรถไฟวิ่งหนีทันไหมวะ?"

"ฮ่าๆๆ พวกถังหลงคงอึ้งแดกไปแล้วมั้ง ตอนนี้เพิ่งจะเริ่มต้นเนี่ยนะ?"

"โหดร้ายชะมัด ฮ่าๆๆๆ แต่กูโคตรชอบเลยโว้ย!"

"เชี่ย พี่เฟิง พี่เพิ่งจะเริ่มเอาจริงตอนนี้จริงๆ เหรอเนี่ย?"

หลินเฟิงไม่ได้คุยกับคอมเมนต์ที่วิ่งอยู่บนหน้าจออีก แต่กลับเปิดอินโทรดนตรีขึ้นมาทันที

"มีความรักชนิดหนึ่งเรียกว่าการปล่อยมือ"

ท่วงทำนองเปี่ยมอารมณ์พรรณนาถึงความรักที่กลายเป็นกรงขังความฝัน หากเธอปรารถนาจะโบยบิน ก็พร้อมยอมปล่อยให้เธอไป

"ความสุขคล้ายดั่งลูกกรงเหล็กบานหนึ่งหรือไม่ นกอพยพพลันสูญสิ้นแดนใต้ให้หวนคืน"

"หากเธอโหยหาท้องฟ้ากว้างใหญ่ ปรารถนาปีกคู่หนึ่ง ฉันก็จะปล่อยมือให้เธอได้โบยบิน"

"ปีกของเธอไม่ควรเคียงข้างดอกกุหลาบ เพื่อคอยรับฟังช่วงเวลาแห่งการร่วงโรย"

"หากความโรแมนติกกลับกลายเป็นบ่วงพันธนาการ"

♪

ท่อนฮุกกระชากอารมณ์ถึงที่สุดกับการยอมจบความผูกพันและปล่อยมือเพื่อให้คนที่รักได้พบสิ่งที่ดีกว่า

"การที่เราเคียงคู่กันทำให้เธอต้องสละทุกสิ่ง ให้รักแท้พัดพาฉันไปเถิด"

"มีความรักรูปแบบหนึ่งที่เรียกว่าการปล่อยมือ เพื่อความรักจึงขอยุติความเป็นนิรันดร์"

"หากการจากไปของฉันทำให้เธอได้ครอบครองทุกสิ่ง ก็ให้รักแท้พัดพาฉันไป แล้วบอกเลิกกันเถอะ!"

♪

ตะโกนระบายความเจ็บปวดในใจที่ยอมสวมบทคนใจร้ายและยอมสูญเสียเธอไปตลอดกาล

"มีความรักรูปแบบหนึ่งที่เรียกว่าการปล่อยมือ เพื่อความรักจึงยอมละทิ้งความเป็นนิรันดร์!"

♪

คนในห้องไลฟ์สดและทุกคนต่างอึ้งตะลึงกันไปหมด นี่คืออีกหนึ่งบทเพลงที่ไม่ใช่แค่เหยียบย่ำเพลงของพวกนักร้องเพลงเน็ตจนจมดิน แต่เป็นเพลงที่กำลังจะเหยียบย่ำทั้งวงการเพลงของโลกใบนี้ให้ราบคาบเลยต่างหาก!

นาทีนี้ ไม่ใช่แค่นักร้องเพลงเน็ตอย่างถังหลงกับพวกที่เริ่มตื่นตระหนก แม้แต่พวกชุยหลงเองก็เริ่มลนลานกันแล้ว

เพราะตอนนี้นี่คือเพลงที่ห้าที่หลินเฟิงร้องแล้ว

ยิ่งไปกว่านั้น ทั้งห้าเพลงนี้ไม่เพียงแต่กำลังสั่นคลอนชาร์ตเพลงฮิตไวรัล แต่ยังกำลังพุ่งทะลวงเข้าใส่ชาร์ตของแพลตฟอร์มเพลงยักษ์ใหญ่ต่าง ๆ อย่างบ้าคลั่ง

เรียกได้ว่าไต่อันดับพรวดพราดฉุดไม่อยู่!

ทว่า มันยังไม่จบเพียงแค่นี้ เพราะหลินเฟิงเริ่มบรรเลงเพลงต่อไปในทันที

เพลงที่หก "รักหมดใจไม่แปรผัน"

เพลงที่เจ็ด "ได้ตัวเธอมาแต่ไม่ได้ใจ"

เพลงที่แปด "มาเป็นภรรยาผมได้ไหม"

เพลงที่เก้า "เจ็บปวดหัวใจ 2009"

เพลงที่สิบ "ทำไมคนที่รักกันถึงไม่ได้อยู่ด้วยกัน"

ปล่อยออกมารวดเดียวสิบเพลงติดแบบไม่ให้หยุดหายใจ

ยอดคนดูในห้องไลฟ์สดตอนนี้ทะลุหนึ่งร้อยล้านคนไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

แต่คนดูทั้งห้องไลฟ์กลับพากันช็อกจนด้านชาไปหมด

"เขามันบ้าไปแล้ว หรือว่าพวกเรากำลังฝันไปกันแน่เนี่ย?"

"เพลงระดับตบหน้าทั้งวงการได้สบาย ๆ ทุกเพลงเลยนะเว้ย แล้วนี่พี่แกเล่นปล่อยออกมารวดเดียวสิบเพลงเนี่ยนะ?!"

"ถังหลง พวกแกยังไม่ลนลานอีกเหรอวะ?"

"เชี่ยเอ๊ย เพลงพวกนี้มันเพลงเน็ตจริงเหรอวะนั่น?"

"ชอบมากเลยโว้ยยย คุณพระช่วย!"

"ฉันไม่เคยได้ยินเพลงที่เพราะขนาดนี้มาก่อนเลย นี่มันไม่ใช่แค่เพลงเน็ตแล้วมั้ง หลินเฟิง นายจะเกินเบอร์ไปแล้วนะเฟ้ย!"

ไม่รู้หรอกว่าถังหลงจะลนลานไหม แต่พวกชุยหลงน่ะเริ่มลนลานจนนั่งไม่ติดแล้ว

บนชาร์ตตอนนี้มีเพลงของหลินเฟิงสิบกว่าเพลงกวาดเรียบอยู่แล้ว นี่ยังจะมาอีกเหรอ?

แถมยังมารวดเดียวสิบเพลงอีก

ที่จริงแล้ว ถ้าเพลงพวกนี้ถูกเขียนขึ้นโดยคนเพียงคนเดียวแล้วปล่อยออกมาพร้อมกัน อย่าว่าแต่วงการเพลงของโลกใบนี้เลย แม้แต่วงการเพลงบนดาวสีน้ำเงินก็คงต้องแตกตื่นจนลุกเป็นไฟเช่นกัน

เพราะนี่มันคือเพลงสิบเพลง จากคนคนเดียว และปล่อยออกมาภายในคืนเดียว

แถมเพลงพวกนี้ ในยุคนั้นมีเพลงไหนบ้างที่ไม่ดังระเบิดไปทั่วทุกตรอกซอกซอย ต่อให้หนีอย่างไรก็ไม่มีทางรอดพ้นเสียงเพลงเหล่านี้ไปได้

ทั้งในโรงงาน ตรอกซอยเล็ก ๆ ร้านตัดผม ร้านค้าริมทาง ห้างสรรพสินค้า ในโทรศัพท์มือถือ เครื่องเล่นเอ็มพีสาม ในโรงเรียน หรือแม้แต่ในร้านเน็ต...

ในเวลานี้ หลินเฟิงผละตัวออกจากหน้าไมโครโฟนแล้ว

"จบแล้วใช่ไหม?"

"คงไม่มีอีกแล้วนะ?"

"ตั้งสิบเพลงเชียวนะ เพลงระดับนี้นักร้องทั่วไปอย่าว่าแต่คืนเดียวเลย ให้เวลาทั้งชีวิตยังแต่งไม่ได้ขนาดนี้เลยมั้ง?"

"พี่เฟิง พี่กะจะถล่มชาร์ตเพลงฮิตไวรัลให้พรุนเป็นรังผึ้งเลยใช่ไหมเนี่ย?"

"พี่เฟิง พี่นี่จับพวกนักร้องเพลงเน็ตกดลงไปถูพื้นไปมาเลยจริง ๆ"

ทว่าในเวลานั้นเอง หลินเฟิงกลับบิดขี้เกียจไปหนึ่งที

"จบเหรอ?"

"อะไรจบกันครับ?" หลินเฟิงหัวเราะ

"ผมแค่ขอพักเหนื่อยสักหน่อย ให้แม่หนูคนนี้มาร้องเพลงแนวผู้หญิงให้พวกคุณฟังบ้างดีกว่า ผมเขียนเพลงแนวนี้ไว้เยอะเหมือนกัน" หลินเฟิงยิ้มบาง ๆ

จากนั้นทุกคนก็เห็นฉินเป่าเปาชูสองนิ้วให้กล้อง ก่อนจะเดินตรงเข้าไปประจำตำแหน่งหน้าไมโครโฟนในห้องบันทึกเสียง

วินาทีนี้ พวกชุยหลงนั่งไม่ติดเก้าอี้อีกต่อไป ลนลานจนอยู่ไม่สุขแล้วจริง ๆ

"ยังมีอีกเหรอ?"

"เขายังจะมีอีกเรอะ?!"

"แม่งเอ๊ย คืนนี้มันกะจะทะยานขึ้นสวรรค์ไปเลยหรือไงวะ?!"

ฝั่งพวกถังหลงยิ่งมึนงงเข้าไปใหญ่ สมองตื้อจนประมวลผลอะไรไม่ถูกแล้ว ไอ้หมอนี่มันเป็นตัวบ้าอะไรกันแน่เนี่ย?

ยังจะมีอีกเหรอวะ?

ถ้าขืนมีมาอีก พวกกูได้ตกงานกันหมดจริง ๆ แน่!

อีกทั้งพวกถังหลงก็จำต้องยอมรับว่า หากเอาเพลงของพวกตนไปเทียบกับเพลงของหลินเฟิงแล้ว เพลงของพวกตนมันก็เป็นแค่ขยะชิ้นหนึ่งจริง ๆ

พอบอกจะเริ่มก็เริ่มทันที ฉินเป่าเปาส่งยิ้มให้หลินเฟิงก่อนจะพยักหน้ารับเบา ๆ

"ขอมอบเพลง "เมื่อไร้เธอเคียงข้างฉันช่างเดียวดายเหลือเกิน" ให้ทุกคนนะคะ"

เปิดหัวมาก็ฟาดไพ่ตายลงมาทันที!

และถ้าว่ากันตามตรง เพลงระดับนี้มันยังจะเรียกว่าเพลงเน็ตได้อยู่อีกเหรอ?

ถ่ายทอดความรู้สึกอ้างว้างโดดเดี่ยวท่ามกลางแสงไฟนีออนระยิบระยับของเมืองใหญ่ในยามค่ำคืนที่ไม่เคยช่วยปัดเป่าความเหงาออกไปได้

"เที่ยงคืนและกลางวันผลัดเปลี่ยนหมุนเวียนไม่รู้จบ ร่อนเร่ไปตามท้องถนน โดดเดี่ยวเพียงลำพัง"

"การเฉลิมฉลองในเทศกาลและความโรแมนติกของคู่รัก ความสุขทั้งมวลล้วนไม่เกี่ยวข้องกับฉัน"

"งานอันน่าเบื่อหน่าย ชวนให้จิตใจฟุ้งซ่านรำคาญใจ"

♪

ท่อนฮุกบาดลึกกรีดหัวใจที่ร้องคร่ำครวญถึงความเหงาจับใจเมื่อไม่มีเธออยู่ข้างกาย และความคิดถึงอันเคว้งคว้างว่าเธออยู่ที่แห่งไหน

"ยามไร้เธอเคียงข้าง ฉันช่างโดดเดี่ยวเหลือเกิน"

"หัวใจของฉันกระวนกระวาย ถูกความอ้างว้างเข้าครอบงำจนเต็มเปี่ยม"

"ในวันเวลาที่ไม่มีเธอ ฉันช่างเคว้งคว้างเลื่อนลอยเหลือเกิน"

♪

"เชี่ยเอ๊ย โคตรเพราะ เพราะจนขนลุก ขนาดแม่ฉันยังบอกเลยว่าชอบมาก"

ห้องไลฟ์สดแทบจะระเบิดด้วยความคลั่งไคล้ เพราะเพลงนี้มันเพราะจับใจเหลือเกิน!

ไม่ต้องสงสัยเลยว่า เพลงนี้จะต้องดังเปรี้ยงปร้างจนหยุดไม่อยู่อีกแน่นอน

ฉินเป่าเปาเปิดศึกด้วยการทิ้งไพ่ตายลงมาแบบนี้ ทำเอานักร้องหญิงในวงการเพลงหลายต่อหลายคนเกิดความอิจฉาตาร้อนผ่าวขึ้นมาในทันที

ทำไมเพลงดี ๆ แบบนี้ถึงไม่ตกมาถึงมือพวกเธอบ้างนะ?

ถ้าหากพวกเธอได้เป็นคนร้อง พรุ่งนี้คงได้ดังพลุแตกข้ามคืนไปแล้ว!

ถ่ายทอดความรู้สึกตัดพ้อปนเสียดายว่าหากคิดจะหันหลังกลับมาตอนนี้ มันจะสายเกินไปแล้วหรือยัง

ตอนนี้ฉินเป่าเปาร้องเพลงจบลงแล้ว

"คราวนี้คงหมดแล้วใช่ไหม?"

"หมดอะไรกัน เธอยังเพิ่งจะเริ่มต้นเท่านั้นเอง!" หลินเฟิงเอ่ยขึ้นอย่างเรียบเฉย