ตอนที่ 144 ภาพยนตร์ที่ทำเอาคนร้องไห้เป็นหมา

พอผ่านพ้นครึ่งแรกไป เนื้อเรื่องก็เริ่มเข้าสู่ช่วงครึ่งหลัง ปริศนาต่างๆ ที่ปูทิ้งไว้เริ่มคลี่คลาย จุดที่คนดูเคยคิดว่าเป็นช่องโหว่ของบทก็ค่อยๆ สมเหตุสมผลขึ้นมา

เสี่ยวอวี่คือนักเรียนของโรงเรียนนี้เมื่อยี่สิบปีก่อน และพ่อของเยี่ยเซียงหลุนก็บังเอิญเป็นครูประจำชั้นของเธอ

เธอเล่าความลับเรื่องเล่นเปียโนข้ามเวลาให้พ่อของเยี่ยเซียงหลุนฟัง แต่อีกฝ่ายกลับเข้าใจผิดคิดว่าเธอมีอาการทางจิต ทั้งยังกำชับให้หัวหน้าห้องคอยช่วยดูแลเธอ