บทที่ 103 เที่ยงธรรมยิ่ง

บทที่ 103 เที่ยงธรรมยิ่ง

ทุกคนรู้สึกเพียงสายตาพร่ามัวไปวูบหนึ่ง ในช่วงหน้าสิ่วหน้าขวาน มือเรียวยาวข้างหนึ่งก็คว้าจับลูกธนูเอาไว้ได้อย่างมั่นคงตรงระยะห่างจากลู่ฝูอิงเพียงหนึ่งชุ่น

ปลายลูกศรหยุดนิ่งอยู่ห่างจากหว่างคิ้วของลู่ฝูอิงเพียงหนึ่งชุ่นเท่านั้น