บทที่ 334 ปูนบำเหน็จความชอบ

บทที่ 334 ปูนบำเหน็จความชอบ

ฮ่องเต้เฒ่าถลึงตาใส่ชวีเจียวหลงแวบหนึ่ง "ลอบพาขุนนางผู้ครองแดนกลับเมืองหลวงโดยพลการ เจ้ารู้หรือไม่ว่านี่เป็นความผิดมหันต์เพียงใด! บังอาจเอาแต่ใจถึงเพียงนี้ คิดว่าเราไม่กล้าลงทัณฑ์เจ้ารึอย่างไร!"

จางฉี่เหนียนได้ยินเช่นนั้นก็ตกใจจนตัวโยน "ฝ่าบาท! ขอฝ่าบาททรงพระปรีชา ทั้งหมดเป็นความผิดของกระหม่อมเฒ่าเองพ่ะย่ะค่ะ เป็นกระหม่อมเฒ่าที่ทำให้ตำแหน่งผู้ตรวจการมณฑลมัวหมอง ทรยศต่อความหวังอันสูงส่งของราชสำนัก! กระหม่อมเฒ่ายินยอมรับโทษทัณฑ์ตามแต่ฝ่าบาทจะทรงลงอาญา แต่ใต้เท้าชวีนั้นบริสุทธิ์ นางเพียงร้อนใจอยากช่วยราษฎรเท่านั้น ขอฝ่าบาทอย่าได้ถือโทษโกรธเคืองใต้เท้าชวีเลยพ่ะย่ะค่ะ!"