บทที่ 467 ระดับน้ำ

บทที่ 467 ระดับน้ำ

แม้หวังโส่วเหรินกับเหลียวชิ่งจะร่วมกันดูแลเหอซั่ว ทว่าคนหนึ่งเป็นฝ่ายบุ๋น อีกคนเป็นฝ่ายบู๊ หวังโส่วเหรินจัดเจนโลกเข้ากับคนง่าย วาจามักแฝงสำบัดสำนวนบัณฑิต ส่วนเหลียวชิ่งมิได้ไต่เต้ามาจากการสอบขุนนางฝ่ายบู๊อย่างถูกต้องตามทำนองคลองธรรม แต่เดิมเป็นเพียงอันธพาลข้างถนน อาศัยเพียงความบ้าระห่ำไม่กลัวตายบวกกับดวงแข็งที่รอดตายมาได้ทุกครา ถึงได้ค่อยๆ ไต่เต้าขึ้นมาจนถึงตำแหน่งข้าหลวงใหญ่ ดังนั้นเขาจึงรำคาญใจทุกครั้งที่ต้องฟังสำนวนโวหารของหวังโส่วเหริน

ความสัมพันธ์ของทั้งสองจะว่าอย่างไรดีเล่า มิได้เข้าทำนองน้ำกับไฟดั่งเช่นจางฉี่เหนียนกับหลงเกาเฟยแห่งหล่งซี ทว่าก็มิได้รู้ใจเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกันเหมือนเซวียฉางกับเหอเหลียงเช่อแห่งเหอซั่ว สรุปแล้วคือความขัดแย้งใหญ่โตไม่มี แต่เรื่องระหองระแหงขัดหูขัดตาก็หาได้น้อยไม่