บทที่ 564 การกลับคำอันชั่วช้า

บทที่ 564 การกลับคำอันชั่วช้า

เหวยจื่อสือผู้มีอายุมากกว่า ซึ่งครั้งหนึ่งเคยเป็นแหล่งเงินทุนสำคัญของอัครมหาเสนาบดีเว่ย ใบหน้าผ่านสีหน้าอึดอัด อับอาย และดิ้นรนอยู่ชั่วขณะ สุดท้ายก็หัวเราะขมขื่นเสียงหนึ่ง ก่อนจะโค้งคำนับลึกไปทางทิศทางของอัครมหาเสนาบดีเว่ย เสียงติดขัด "ขอท่านอัครมหาเสนาบดีสงบพระพิโรธ... มิใช่ว่าพวกข้าลืมบุญคุณ แต่... แต่ข้ามีหนทางใดเล่า!"

ลี่หยวนซื่อคนอีกก็รีบเอ่ยตามติด สีหน้าเต็มไปด้วยความทุกข์ใจ "ขอท่านอัครมหาเสนาบดีโปรดทรงทราบ พวกข้าจะกล้าทรยศได้อย่างไร แท้จริงแล้ว... ลูกหลานไร้คุณธรรมเหล่านั้นในบ้าน ไม่รู้เมื่อไรถูกเจ้าชายเจียนหวังล่อลวงจนหลงไป กลับ... กลับออกจากบ้านโดยพลการไปร่วมอยู่ใต้บังคับบัญชาของเจ้าชายเจียนหวัง! พอพวกข้ารู้ตัว ก็สายเกินไปแล้ว พวกเขาถึงกองทัพแนวหน้าไปนานแล้ว!"