บทที่ 110 สวัสดีครับ ผมจางหมิงหย่วน

จางหมิงหย่วนมองพิจารณาผู้หญิงที่ทำตัวสนิทสนมตั้งแต่แรกพบตรงหน้าอย่างละเอียด

มองอยู่ครู่หนึ่ง ในหัวถึงจะพอนึกภาพลางๆ ออกมาได้บ้าง

เฉินฮุ่ยหลาน

ดูเหมือนว่าจะเป็นเพื่อนบ้านที่อยู่ตึกแฟลตเดียวกับลุงใหญ่จางเจี้ยนกั๋ว

ตอนเด็กๆ เวลาเขาไปเล่นที่บ้านลุงใหญ่ ก็มักจะเห็นผู้หญิงคนนี้ถือจานเกี๊ยวที่เพิ่งต้มสุกใหม่ๆ หรือไม่ก็กับข้าวที่เพิ่งผัดเสร็จ เอามาให้ที่บ้านลุงใหญ่ด้วยความกระตือรือร้นเสมอ ปากก็เอาแต่ชมไม่ขาดปากว่าจางเผิงเฉิงฉลาดอย่างนั้น มีอนาคตอย่างนี้