บทที่ 113 ไปดักรอถึงหน้าประตู

ตอนที่จางหมิงหย่วนผลักประตูบ้านเข้ามา กลิ่นหอมฟุ้งของอาหารก็ลอยออกมาจากห้องครัวพอดี ชวนให้น้ำลายสอ

"กลับมาแล้วเหรอลูก?"

ติงซูหลานผู้เป็นแม่สวมผ้ากันเปื้อน ถือจานปลานึ่งที่เพิ่งทำเสร็จใหม่ๆ ออกมาด้วยรอยยิ้ม

"รีบไปล้างมือเร็ว! วันนี้แม่ตั้งใจไปซื้อปลากะพงที่ตลาดเช้ามาเลยนะ ตอนซื้อยังดิ้นกระแด่วๆ อยู่เลย รอหนูกลับมากินนี่แหละ"

เธอวางจานปลาไว้ตรงกลางโต๊ะ แล้วมองแก้มของจางหมิงหย่วนที่ซูบตอบลงอย่างเห็นได้ชัดด้วยความสงสาร อดไม่ได้ที่จะเอื้อมมือไปลูบแขนเขา