บทที่ 156 คนเราเกิดมาทั้งที ก็ต้องหวังอะไรบ้าง

รถซานตาน่าสีดำค่อยๆ จอดลงใต้ตึกพักอาศัยเก่าๆ เครื่องยนต์ดับลง ภายในรถตกอยู่ในความเงียบงันชั่วขณะ

เฉินอวี่ใช้สองมือจับพวงมาลัยไว้แน่น ยังไม่รีบลงจากรถ ตลอดทางที่ผ่านมา เขาอดกลั้นมานาน ในที่สุดก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป

"พี่หย่วน"

เขาหันหน้ามา คิ้วขมวดเข้าหากันเป็นปม ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่เข้าใจ

"ความจริงผมก็ไม่เข้าใจเลย พวกเราสองคนพี่น้องตอนนี้ก็เข้าขากันได้ดีขนาดนี้ พี่มีสมอง มีวิสัยทัศน์ ผมก็เชื่อฟังพี่ พี่ชี้ไปทางไหนผมก็ลุยทางนั้น พวกเราทำธุรกิจนี้ให้มันใหญ่โต ต่อไปในอำเภอชิงสุ่ย หรือแม้แต่ในเมืองต้าชวน ก็ต้องเป็นคนใหญ่คนโตที่มีชื่อเสียง"