บทที่ 184 คนซื่อสัตย์จริงใจ

เหล้าตกถึงท้องไปหนึ่งเหลียง อารมณ์ของฉินจือฟู่ก็คึกคักขึ้นมาเต็มที่

เขาวางแก้วเหล้าลง ใบหน้าแดงระเรื่อเล็กน้อย โบกมือเรียกจางหมิงหย่วน พร้อมกับขยิบตาให้อย่างมีเลศนัย

"มานี่ เสี่ยวจาง พักเรื่องเหล้าไว้ก่อน เดี๋ยวพาไปดูของดี"

ชายชราลุกขึ้นยืน เอามือไพล่หลัง ก้าวเท้ายาวๆ เดินไปที่ประตูไม้บานหนาหนักด้านข้างของห้องนั่งเล่น

ท่าทางแบบนั้น ไม่เหมือนข้าราชการระดับอธิบดีที่เกษียณอายุแล้วผู้ทรงอำนาจเลยสักนิด แต่กลับเหมือนเด็กแก่แดดที่อยากจะอวดของเล่นชิ้นใหม่ให้เพื่อนเล่นดูเสียมากกว่า