บทที่ 194 วิญญูชนซ่อนคมในฝัก รอจังหวะลงมือ

ฝุ่นริมถนนยังไม่ทันจางหาย

หลี่จินฮวาสวมรองเท้าส้นสูง เดินไปพลางถ่มน้ำลายลงพื้นอย่างแรงไปพลาง ปากก็ก่นด่าไม่หยุด

"ไอ้เด็กเนรคุณ! ขับรถเน่าๆ คันเดียวทำเป็นอวดดี! ไอ้ลูกเต่าสอบได้ที่หนึ่งเนี่ย สวรรค์ต้องตาบอดแน่ๆ! ไม่ช้าก็เร็วต้องโดนฟ้าผ่าตายข้างถนน..."

จางเผิงเฉิงรำคาญใจจนแทบทนไม่ไหว กำลังจะอ้าปากบอกให้แม่เงียบ พอเงยหน้าขึ้น กลับเห็นร่างหนึ่งยืนอยู่ใต้ร่มไม้ริมถนน

กู้เสี่ยวอวิ๋นยืนอยู่อย่างโดดเดี่ยว ไหล่ลู่ลง เหมือนดอกไม้ดอกเล็กๆ สีขาวที่เพิ่งถูกพายุโหมกระหน่ำ