บทที่ 196 'เถ้าแก่ใหญ่' ที่ลึกล้ำจนหยั่งไม่ถึง

วันที่ 16 สิงหาคม รุ่งเช้า

ณ ปากทางเข้าชุมชนเฉินเจียโกว ถนนเป่ยซิน โรงภาพยนตร์เก่าที่เคยถูกทิ้งร้างมาหลายปี บัดนี้ได้เปลี่ยนโฉมใหม่หมดจดแล้ว

ประตูเหล็กม้วนบานใหญ่ถูกดึงเปิดออก แสงแดดยามเช้าสาดส่องเฉียงๆ เข้ามาในโถงกว้าง กระทบกับกระเบื้องสีขาวใหม่เอี่ยม แสงสะท้อนแสบตาเล็กน้อย ในอากาศยังมีกลิ่นสีน้ำทาผนังจางๆ หลงเหลืออยู่ แต่กลิ่นอับชื้นแบบเมื่อก่อนนั้นได้มลายหายไปจนหมดสิ้นแล้ว

จางหมิงหย่วนเอามือไพล่หลัง เดินตรวจตราในพื้นที่ขายของที่ยังโล่งกว้างอยู่หนึ่งรอบ

ชั้นวางของถูกนำเข้ามาติดตั้งจนเสร็จหมดแล้ว แตกต่างจากตู้โชว์กระจกแบบเก่าของสหกรณ์ ที่นี่ใช้ชั้นวางของเหล็กแบบเปิดโล่งสองด้าน ความสูงถูกควบคุมไว้ที่หนึ่งเมตรหกสิบ ทำให้วิสัยทัศน์โปร่งโล่ง ไม่มีมุมอับสายตาเลยแม้แต่น้อย