บทที่ 210 ทุ่งร้างและเรือนกระจก

ประตูห้องรับรองถูกผลักเปิดออก

ฉินลี่หงเดินนำหน้า ความเคร่งขรึมบนใบหน้ามลายหายไปนานแล้ว เปลี่ยนเป็นความอ่อนโยนแบบผู้ใหญ่ที่มองดูผู้น้อย หลิวเสวียผิงเดินตามมาทางด้านหลังเยื้องๆ ในมือยังหิ้วกระติกน้ำร้อนมาด้วย

จางหมิงหย่วนเห็นดังนั้น ก็ขยี้บุหรี่ในมือจนดับ ลุกขึ้นยืน แล้วเอ่ยทักทายอย่างนอบน้อมตามมารยาท "ผู้อำนวยการฉิน คุณอาหลิว"

ไม่มีความหวาดกลัวลนลานแบบเด็กเพิ่งจบมหาวิทยาลัยใหม่ๆ และไม่มีท่าทีโอ้อวดทวงบุญคุณที่เพิ่งจะช่วยงานใหญ่ของสำนักงานไป เขายืนอยู่อย่างสงบนิ่ง แผ่นหลังยืดตรง แววตากระจ่างใส

"นั่งสิ รีบนั่งเลย"