บทที่ 222 สร้างฐานที่มั่น

รถซานตาน่า 2000 สีดำแล่นไปตามทางหลวงแผ่นดินอย่างนุ่มนวล

แอร์ในห้องโดยสารเปิดจนเย็นฉ่ำ ตัดขาดจากแสงแดดแผดเผาของเดือนสิงหาคมภายนอกหน้าต่าง เครื่องเสียงในรถเปิดเพลง 'สิบปี' ของเฉินอี้ซวิ่น เสียงไม่ดังมากนัก แต่ก็ช่วยให้ความเงียบในรถไม่น่าอึดอัดจนเกินไป

บรรยากาศในรถ ช่วงแรกค่อนข้างจะกระอักกระอ่วนอยู่บ้าง

เหล่าฮั่นนั่งอยู่เบาะหน้าข้างคนขับ กอดกระเป๋าหนังเทียมที่หนังลอกแล้วไว้ในอ้อมแขน สายตาอดไม่ได้ที่จะเหลือบมองจางหมิงหย่วนที่กำลังขับรถอยู่บ่อยครั้ง

เขาเป็นข้าราชการรุ่นเก๋า ตามหลักแล้วเวลาออกไปทำงาน มีที่ไหนที่ 'ผู้บริหาร' จะเป็นคนขับรถเอง? ปกติก็ต้องเป็นผู้น้อยขับ ผู้ใหญ่นั่ง แต่ทว่าวันนี้ จางหมิงหย่วนไม่พูดพร่ำทำเพลงก็มุดเข้าไปนั่งเบาะคนขับ แถมบอกแค่ว่า "คุณอาฮั่นพักผ่อนเถอะครับ ผมรู้ทางดี" แล้วก็ยัดเยียดให้เขานั่งเบาะข้างคนขับที่มีทัศนวิสัยดีที่สุดซะอย่างนั้น