บทที่ 225 ตาข่ายขนาดยักษ์

ภายในห้องทำงานประธานกรรมการ ถึงแม้เฉินอวี้ฮวนจะตอบตกลงอย่างง่ายดาย แต่ท่าทางแบบขอไปทีนั้น ต่อให้ไม่ใช่คนตาก็บอดก็ยังดูออก

ในสายตาเขา นี่ก็คือการไว้หน้าจางหมิงหย่วนนั่นแหละ

สิ่งที่เรียกว่านิติบุคคลและแม่บ้าน ในสายตาของนักพัฒนาอสังหาริมทรัพย์ในยุคนี้ มันก็คืองานเก็บกวาดเช็ดถูที่ทั้งสกปรกและเหนื่อย การเก็บค่าส่วนกลางไม่ได้ถือเป็นเรื่องปกติ แถมยังต้องเลี้ยงดูพวก รปภ. กับพนักงานทำความสะอาดอีก ถือเป็นภาระที่จำใจต้องแบกรับแท้ๆ ส่วนเรื่องกำไรน่ะเหรอ? อย่ามาตลกไปหน่อยเลย แค่ไม่ขาดทุนก็กราบไหว้ฟ้าดินแล้ว

จางหมิงหย่วนมองเขาแวบหนึ่ง ไม่พูดอะไร ค่อยๆ หยิบบุหรี่ออกจากซองบนโต๊ะกระจกมาจุดสูบ

เขารู้ดีว่าเฉินอวี้ฮวนกำลังคิดอะไรอยู่