บทที่ 239 โคลนเน่าฉาบกำแพงไม่ติด

เมื่อสิ้นเสียงของฉินลี่หง ที่นั่งริมสุดฝั่งซ้ายของแถวแรก ก็มีเสียงขาเก้าอี้เสียดสีกับพื้นเบาๆ

จางหมิงหย่วนลุกขึ้นยืน

เขาจัดชายเสื้อเชิ้ตให้เรียบร้อย แล้วก้าวเดินไปยังแท่นประธาน

วินาทีนั้น ภายในห้องประชุมอันกว้างใหญ่ สายตานับสิบสิบคู่จับจ้องไปที่แผ่นหลังของเขา ราวกับสปอตไลต์ที่สาดส่องไปรวมกันจุดเดียว

อากาศรอบตัวราวกับเหนียวหนืดขึ้นมา