บทที่ 247 ความทะเยอทะยานและอนาคต

หกโมงเย็น

ดวงอาทิตย์คล้อยต่ำลับไปหลังกลุ่มอาคารทางทิศตะวันตก ทิ้งไว้เพียงแสงสนธยาสีแดงเข้ม ฉาบไล้อำเภอเล็กๆ สีหม่นแห่งนี้ให้กลายเป็นสีทอง ใบของต้นเมเปิลฝรั่งเศสริมถนนถูกแดดเผามาทั้งวัน ตอนนี้ห้อยลู่แกว่งไกวอย่างอ่อนแรงไปตามสายลมยามเย็น

ทั้งสองคนเดินออกจากประตู 'ศูนย์บันเทิงจินตี้'

รถซานตาน่า 2000 สีดำคันนั้นจอดอยู่อย่างโดดเดี่ยวที่หน้าประตู สีรถสะท้อนแสงอาทิตย์ยามเย็น

จางหมิงหย่วนหยุดเดิน ยกเท้าขึ้นเตะยางรถเบาๆ หันไปมองหลินหว่านหรงที่มีใบหน้าแดงระเรื่อ น้ำเสียงแฝงความอ่อนใจ