บทที่ 252 นำเรือฟางไปยืมลูกธนู

จางหมิงหย่วนเดินตามหลังหม่าเว่ยตงออกจากห้องหนังสือ เขามองแผ่นหลังอันกว้างขวางของรองนายอำเภอผู้บริหารท่านนี้ แล้วลอบถอนหายใจยาวอย่างแนบเนียน

ความจริงแล้ว เสื้อเชิ้ตที่แผ่นหลังเปียกชุ่มไปหมดแล้ว แนบสนิทไปกับกระดูกสันหลังอย่างเย็นเฉียบ

นี่คือการเดิมพันครั้งยิ่งใหญ่ และยิ่งกว่านั้นคือการเต้นรำบนปลายมีดของเขา

การเผชิญหน้ากับจิ้งจอกเฒ่าที่คลุกคลีอยู่ในแวดวงราชการมาหลายสิบปีอย่างหม่าเว่ยตง การเล่นลูกไม้ตื้นๆ คือการรนหาที่ตาย การเปิดเผยความในใจทั้งหมดคือความไร้เดียงสา วิธีเดียวก็คือ —— จริงแปดส่วน เท็จสองส่วน

อนาคตของตำบลหนานอันคือเรื่องจริง ตรรกะเรื่องการคลังที่ดินคือเรื่องจริง การอยากไปสร้างผลงานในระดับรากหญ้าก็คือเรื่องจริงเช่นกัน