บทที่ 262 ตัวตลกที่หลงตัวเอง

เช้าวันเสาร์ แสงแดดสดใส แต่แสงนั้นกลับส่องไม่ถึงห้องรับแขกที่อับทึบของบ้านพักพนักงานบริษัทขนส่ง

จางเผิงเฉิงนั่งจมอยู่ในโซฟา ในมือถือรีโมต กดเปลี่ยนช่องทีวีไปมาอย่างเหม่อลอย ในทีวีกำลังฉายรายการวาไรตี้สนุกสนาน เสียงหัวเราะดังขึ้นเป็นระลอก แต่พอเข้าหูเขา กลับฟังดูเหมือนเป็นการเยาะเย้ยถากถางอย่างหนักหน่วง

ใบหน้าของเขาดำทะมึนจนแทบจะมีน้ำหยดลงมาได้ ทำหน้าราวกับใครติดหนี้เขาเป็นล้านแล้วไม่ยอมคืน

หลี่จินฮวาถือจานแตงโมที่หั่นแล้วออกมาจากห้องครัว เหลือบมองสีหน้าลูกชายอย่างระมัดระวัง แล้ววางจานลงบนโต๊ะกระจกอย่างแผ่วเบา

"เผิงเฉิงเอ๊ย กินแตงโมหน่อยสิลูก จะได้ดับร้อน"