บทที่ 274 ตำรวจกับโจรครอบครัวเดียวกัน

ใจกลางการตะลุมบอน แม้แต่จางเจี้ยนจวินที่ปกติเป็นคนซื่อๆ เอาแต่ก้มหัวประจบลูกค้าทำมาค้าขาย ก็ยังบ้าเลือดไปด้วย

ใบหน้าซีกหนึ่งของเขาบวมเป่งเหมือนซาลาเปาขึ้นฟู มุมปากมีเลือดซึม นั่นคือร่องรอยจากการโดนเตะเข้าที่หน้าเมื่อกี้ ความใจดีมีเมตตาที่ใช้ทำมาหากินในยามปกติถูกโยนทิ้งไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความโกรธแค้น

"แม่งเอ๊ย!"

จางเจี้ยนจวินไม่สนกระบวนท่าอะไรแล้ว เขาคว้าคอเสื้อไอ้นักเลงหัวทองที่เตะเขาเมื่อกี้ไว้แน่น โดยไม่สนท่อเหล็กในมืออีกฝ่าย แล้วตบฉาดเข้าที่หน้าสองทีซ้อน

"เพียะ! เพียะ!"