บทที่ 289 ห้ำหั่นแต่ไม่แตกหัก รู้จักพอประมาณ

ตำบลหนานอัน ในห้องอาหารส่วนตัวชั้นสองของร้านอาหาร "ชุนไหล"

แม้สถานที่นี้จะดูไม่หรูหราเท่า "ป่ายเว่ยจวี" ในตัวอำเภอ แต่ก็ทดแทนด้วยรสชาติอาหารพื้นบ้านที่แท้จริง นอกหน้าต่างเป็นไร่ข้าวโพดผืนใหญ่ วิวเปิดกว้าง เหมาะแก่การพูดคุยเปิดอก

หลินเจิ้นกั๋วถอดเสื้อคลุมออก เหลือเพียงเสื้อเชิ้ตสีขาว ไม่ถือตัวแบบผู้บริหารระดับเมืองเลยแม้แต่น้อย เขายกชามกระเบื้องดินเผาขึ้นมา จิบชาแก่รสขมปร่า มองจางหมิงหย่วนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม แววตานอกจากจะมีความชื่นชมแล้ว ยังมีความเปิดเผยจริงใจในแบบฉบับของ "คนประเภทเดียวกัน" เพิ่มมาอีกหลายส่วน

"เรื่องนี้กำหนดทิศทางไว้คร่าวๆ แล้วล่ะ"

หลินเจิ้นกั๋ววางชามชาลง ใช้นิ้วขีดลงบนโต๊ะเบาๆ เป็นเส้นตรง