บทที่ 294 กฎเกณฑ์คือพันธนาการของคนไร้ความสามารถ

หูด้าเหว่ยชงชาสองแก้วอย่างคล่องแคล่วว่องไว ไม่ได้พูดอะไรสักครึ่งคำ ก็ค่อยๆ ถอยออกไปอย่างเงียบเชียบ และปิดประตูบานหนาหนักบานนั้นลง

พร้อมกับเสียง "กริ๊ก" เบาๆ ภายในห้องทำงานก็เงียบสงัดจนแทบจะได้ยินเสียงเข็มตก

โจวปิงรุ่นไม่ได้รีบร้อนพูดอะไร เขาค่อยๆ วางปากกาหมึกซึมในมือลง ถอดแว่นตากรอบทองบนดั้งจมูกออก วางไว้บนโต๊ะ แล้วชี้ไปที่โซฟาหนังฝั่งตรงข้าม

"นั่งสิ"

คำพูดเพียงคำเดียว แต่ก็เพียงพอที่จะทำให้คนทั่วไปสัมผัสได้ถึงความน่าเกรงขามจากผู้เป็นนาย