บทที่ 307 อินเทอร์เน็ตของสรรพสิ่ง (IoT) คลังเก็บความสด

ในห้องทำงาน จ้าวเหิงและเพื่อนร่วมงานอีกสองสามคนเลิกงานกลับไปหมดแล้ว เหลือเพียงจางหมิงหย่วนคนเดียว เขามีสมุดโน้ตเล่มหนาวางอยู่ตรงหน้า ปากกาหมึกซึมหมุนไปมาอยู่ปลายนิ้วเบาๆ

เขากำลังทบทวนหมากที่เพิ่งเดินไป

ถึงแม้วันนี้จะอาศัยโปรโมชั่นลดราคาพิเศษของซูเปอร์มาร์เก็ต "เจียเจียฝู" ช่วยระบายผักที่ค้างสต๊อกไปได้ชั่วคราว แต่นี่ก็เป็นแค่การแก้ปัญหาเฉพาะหน้าเท่านั้น

ปริมาณผลผลิตของตำบลหนานอันมันมหาศาลเกินไป

พื้นที่ปลูกผักหลายหมื่นหมู่ ผลิตได้หลายร้อยตันต่อวัน จะพึ่งแค่ซูเปอร์มาร์เก็ตแห่งเดียวในตัวอำเภอเหรอ? ต่อให้รวมแฟลกชิปสโตร์ในเมืองเอกที่จะเปิดในอนาคตเข้าไปด้วย เกรงว่าจะรองรับได้แค่ผักคัดเกรดบางส่วนเท่านั้น ผักธรรมดาปริมาณมหาศาลที่เหลือ หากหาทางระบายออกอย่างสม่ำเสมอไม่ได้ ไม่ช้าก็เร็วจะต้องระเบิดตูมเหมือนเขื่อนแตกแน่นอน