บทที่ 332 มัดมือชก

เวลาสิบโมงเช้า บนถนนทางหลวงมุ่งหน้าสู่เมืองต้าชวน

รถซานตาน่าสีดำที่ยืมมาคันหนึ่งกำลังแล่นฉิวด้วยความเร็วปริ่มขีดจำกัด บนเบาะหลัง อู๋เจี้ยนเซ่อนอนแผ่หลาพิงพนักเก้าอี้ กรนเสียงดังสนั่นหวั่นไหว

จ้าวคังใช้สองมือจับพวงมาลัยแน่น สายตาจ้องเขม็งไปที่พื้นถนนเบื้องหน้า ภายในรถไม่ได้เปิดวิทยุ มีเพียงเสียงยางรถยนต์บดทับหลุมบ่อบนถนนดังกุกกัก เขาไม่กล้าแม้แต่จะจิบน้ำ ในหัวเอาแต่ซักซ้อมซ้ำไปซ้ำมาว่าเดี๋ยวพอเจอเฉินอวี้ฮวนแล้วจะต้องยื่นนามบัตรยังไง ต้องรินชายังไง

พวกเขากำลังวาดฝันหวานถึงการก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุด โดยหารู้ไม่ว่า ในเวลานี้ ณ ห้องประชุมคณะกรรมการประจำพรรคระดับอำเภอชิงสุ่ย ตาข่ายผืนใหญ่ที่พุ่งเป้ามาที่พวกเขา ได้ถูกกางออกอย่างเงียบเชียบแล้ว

อาคารที่ทำการคณะกรรมการพรรคระดับอำเภอ ห้องประชุมคณะกรรมการประจำพรรคชั้นสาม