บทที่ 374 ชุบมือเปิบและส่งมอบงาน

เช้าวันจันทร์ อาคารสองชั้นที่เพิ่งทาสีใหม่เอี่ยมตรงแถวหน้าของลานที่ทำการรัฐบาลตำบลหนานอัน ได้แขวนป้ายพื้นขาวตัวอักษรดำอันใหม่เอี่ยมว่า "สำนักงานเศรษฐกิจและการค้าเขตใหม่หลงเถิง"

เมื่อหน่วยงานได้รับการยกระดับ โควตาบุคลากรของสำนักงานเศรษฐกิจและการค้าก็ขยายเพิ่มขึ้นอย่างมาก นอกจากทีมงานชุดเดิมแล้ว ทางอำเภอยังส่งข้าราชการมาเพิ่มอีกห้าหกคน แถมยังมีรองผู้อำนวยการมาให้อีกสองคนด้วย

ในห้องทำงานรวมชั้นหนึ่ง ข้าราชการใหม่สองสามคนกำลังถือผ้าขี้ริ้วเช็ดโต๊ะกันอยู่ พอเห็นจางหมิงหย่วนเดินเข้ามา พวกเขาก็หยุดมือ รอยยิ้มที่ดูเป็นมิตรแต่แฝงความหมายบางอย่างปรากฏขึ้นบนใบหน้า

"อรุณสวัสดิ์ครับท่านรองจาง"

รองผู้อำนวยการคนใหม่ที่เพิ่งย้ายมา อายุสามสิบต้นๆ สวมแว่นกรอบดำ เอ่ยทักทายก่อน แต่คำว่า "ท่านรองจาง" นั้นฟังดูลอยๆ ไร้น้ำหนัก ในแวดวงที่วัดกันด้วยอายุงานแบบนี้ พวกที่ต้องทนทำงานในอำเภอมาตั้งเจ็ดแปดปีกว่าจะได้เป็นรองหัวหน้าฝ่าย ล้วนดูถูกเด็กเมื่อวานซืนที่เพิ่งเข้าทำงานได้สามเดือน แต่กลับอาศัยแค่ดวงดีเจอ "งานใหญ่" แล้วได้มานั่งตำแหน่งเทียบเท่ากับพวกเขา ตอนนี้พอเห็นจางหมิงหย่วนถูกผู้อำนวยการและรองผู้อำนวยการกดหัวไว้ พวกเขาจึงมีความรู้สึกสะใจและรอดูความหายนะของคนอื่นมากกว่า