บทที่ 387 คิดจะยุติเรื่องงั้นเหรอ ไม่มีทาง!

เฉินป๋อนอนอยู่ใต้โต๊ะสแตนเลสที่เย็นเฉียบ ฟังเสียงหมัดกระทบเนื้อดังตุ้บตั้บอยู่ด้านนอก และเสียงร้องโหยหวนของบรรดาเจ้าหน้าที่ตรวจสอบที่ปกติมักจะทำตัวสูงส่ง รอยยิ้มเย็นชาที่มุมปากค่อยๆ หุบลง

ได้ที่แล้วล่ะ

คนงานเก่าจากโรงงานเครื่องจักรกลพวกนี้ ลงมือหนักจริงๆ ถึงจะบอกว่า กฎหมายไม่เอาผิดคนหมู่มาก ถ้าเบื้องบนเอาเรื่องจริงๆ คนร้อยกว่าคนอย่างมากก็แค่โดนตักเตือนสั่งสอน แต่ถ้าเกิดซัดพวกใส่เครื่องแบบพวกนี้จนเป็นอะไรไป บาดเจ็บสาหัสหรือพิการขึ้นมา ลักษณะของเรื่องนี้ก็จะเปลี่ยนไป ทางฝั่งพี่หย่วนเองก็จะจัดการได้ยาก

เฉินป๋อสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ใช้หลังมือปาดเลือดกำเดาบนใบหน้าลวกๆ แสร้งทำเป็นอ่อนแอและร้อนใจ ตะเกียกตะกายลุกขึ้นมาจากพื้น

"ประธานเฉิน! คุณไม่เป็นไรใช่ไหมคะ!" พี่สาวหลายคนที่ไม่ได้พุ่งเข้าไปร่วมวงรีบเข้ามาประคองเขาไว้