บทที่ 403 ชนกำแพงใต้กับพระแสงอาญาสิทธิ์

ภายในห้องทำงานรองผู้อำนวยการสำนักงานเศรษฐกิจและการค้า หวังเหว่ยเดินวนไปมาสองรอบราวกับสัตว์ร้ายที่ติดกับ ก่อนจะระบายความโกรธทั้งหมดใส่เสี่ยวหลิว เลขานุการของตน

“แม้แต่ประตูโรงงานของวิสาหกิจตำบลก็ยังเข้าไม่ได้ แม้แต่เจ้าของกิจการบ้านนอกคนหนึ่งก็ยังจัดการไม่อยู่! ฉันเลี้ยงแกไว้มีประโยชน์อะไร?!”

หวังเหว่ยคว้าแก้วชาครึ่งแก้วที่เย็นชืดบนโต๊ะขึ้นมา แล้วฟาดลงข้างเท้าของเสี่ยวหลิวทั้งแก้ว น้ำชากระเซ็นเปียกเต็มขากางเกงของเสี่ยวหลิว

“ก่อนเลิกงานวันนี้ ถ้าแกยังไม่ได้พบไอ้แซ่เฉินคนนั้น ยังไม่ได้คำยืนยันชัดเจนเรื่องกลับมาเปิดงาน พรุ่งนี้แกก็ไม่ต้องมาทำงานแล้ว!”

เสี่ยวหลิวตกใจจนพยักหน้ารัว ๆ แล้วหนีออกจากห้องทำงานราวกับกำลังหลบโรคระบาด