บทที่ 406 ยื่นมีดให้

ห้องสอบสวนหมายเลขหนึ่งของคณะกรรมการตรวจสอบวินัยเขตใหม่หลงเถิง

ท่ามกลางควันบุหรี่ที่ลอยคลุ้ง หลิวถงฮุยนั่งอยู่บนเก้าอี้สอบสวน ความสุขุมมั่นใจแบบเดิมที่ว่า “ฉันไม่รู้เรื่องทั้งหมด เป็นความผิดของลูกน้องที่ก่อเรื่อง” บัดนี้อันตรธานไปจนหมดสิ้น

เขาจ้องเขม็งไปยังสำเนาคำให้การที่มีรอยประทับนิ้วมือสีแดงของโจวเฮ่าบนโต๊ะตรงหน้า เส้นเลือดบนหน้าผากปูดโปนขึ้นมาทีละเส้น

“เหลวไหล! แม่งเหลวไหลทั้งนั้น!!”

ในที่สุดหลิวถงฮุยก็ทนต่อไปไม่ไหว เขาตบโต๊ะอย่างแรง ก่อนคำรามด้วยความเดือดดาล