บทที่ 420 เนื้ออ้วนที่แฝงสารหนู

ห้องทำงานผู้อำนวยการสำนักงานเศรษฐกิจและการค้า

เมื่อจางหมิงหย่วนเดินออกจากห้องและปิดประตูไม้หนาหนักบานนั้นลง รอยยิ้มเป็นมิตรดุจผู้ค้นพบคนเก่งบนใบหน้าซุนเฉียงก็หายไปอย่างไร้ร่องรอยในพริบตา

“ผู้อำนวยการ ท่านให้เกียรติเจ้าหนูนั่นมากเกินไปหรือเปล่าครับ”

สวินชาง รองหัวหน้าฝ่ายโครงการ ซึ่งยืนอยู่ข้าง ๆ โดยไม่กล้าส่งเสียงมาตลอด ในที่สุดก็อดเข้ามาพูดไม่ได้ น้ำเสียงแฝงความไม่ยอมรับและริษยา

“แม้หวังเหว่ยจะล้มไปแล้ว แต่โครงสร้างของสำนักงานเรายังอยู่ ซ่างซ่างเซียนเป็นเนื้อก้อนใหญ่ขนาดนั้น เหตุใดจึงคืนให้จางหมิงหย่วนไปทั้งก้อนเหมือนเดิม เขาเป็นเพียงรองผู้อำนวยการที่ดูแลงานหลังบ้าน มือยื่นยาวเกินไปแล้วหรือไม่”