บทที่ 424 เก้าอี้ตัวที่สามและพ่อบ้านใหญ่

ภายในห้องทำงานนายอำเภอ ซุนเจี้ยนกั๋วนั่งเงียบงันอยู่บนเก้าอี้ผู้บริหารขนาดใหญ่ สีหน้าหม่นคล้ำราวกับน้ำจะหยดออกมา

ชาบนโต๊ะทำงานหมดไอร้อนไปแล้ว ข้างกันมีเอกสารหลายฉบับที่รอให้ตรวจอนุมัติวางกระจัดกระจายอยู่ ทว่าเวลานี้ เขาไม่มีแม้แต่ความคิดจะเปิดดูสักแวบ

ความอัปยศที่ถูกโดดเดี่ยวโดยสิ้นเชิงในการประชุมคณะกรรมการประจำ ถูกทุกคนจ้องมองด้วยสายตาราวกับเขาเป็น “ก้อนหินขวางทาง” กัดกินประสาทของเขาดุจงูพิษ

ภายนอกต่างพูดกันว่า ในอำเภอชิงสุ่ย เขา ซุนเจี้ยนกั๋ว คือ “เสือเจ้าถิ่น” ที่ไม่มีวันสั่นคลอน เป็นผู้มีอำนาจตัวจริงเพียงคนเดียวที่สามารถแบ่งฝ่ายต้านกับโจวปิ่งรุ่น เลขาธิการคณะกรรมการพรรคอำเภอที่ถูกส่งมาจากภายนอกได้

แต่มีเพียงเมื่อเข้าสู่การประชุมแกนกลางที่ต้องประจันหน้ากันอย่างแท้จริง ซุนเจี้ยนกั๋วจึงตระหนักอย่างลึกซึ้งว่า ผู้นำอันดับสองอย่างเขาเปราะบางเพียงใดต่อหน้าผลประโยชน์อันเด็ดขาด