บทที่ 441 ภาษีคือดินดำก้อนแรก

“ปุด ๆ —”

หม้อไฟทองแดงสีม่วงกลางห้องส่วนตัวกำลังเดือดพล่านด้วยน้ำแกงเนื้อแกะสีขาวน้ำนม ต้นหอมสองสามท่อนกับเก๋ากี้หมุนวนอยู่บนผิวน้ำ กลิ่นไขมันเนื้อแกะเข้มข้นผสมกับควันบางเบาจากถ่านไฟ ส่งกลิ่นหอมอบอวลไปทั่วทั้งห้อง

หลินเจิ้นกั๋วจ้องมองใบหน้าซึ่งอ่อนเยาว์เกินไปของคนที่นั่งอยู่ตรงข้าม เนื้อแกะต้มขาวชิ้นหนึ่งที่เพิ่งคีบขึ้นมาด้วยตะเกียบ กลับค้างแข็งอยู่กลางอากาศ

หยดน้ำแกงเนื้อแกะร้อนจัดหลายหยดไหลจากปลายตะเกียบ หยดลงบนผ้าปูโต๊ะมันเยิ้ม จนแผ่เป็นรอยด่างสีเข้มวงหนึ่ง

“หมิงหย่วน คำคุยโวของเธอนี่มันเกินไปหน่อยหรือเปล่า?”