บทที่ 449 สัญชาตญาณของจางเผิงเฉิง

“ปัง!”

ประตูเหล็กกันขโมยปิดลงอย่างอื้ออึง แยกแผ่นหลังผึ่งผายของหลินเจิ้นกั๋วออกไปจนหมดสิ้น

หลิวฉินถือถุงพลาสติกสีดำที่บรรจุห่อยาจีนกับกระดาษโน้ตเอาไว้ ดวงตาแดงก่ำเล็กน้อย เธอหันกลับไปมองฟางเจิ้งสิงที่ยืนนิ่งอยู่หน้าประตูห้องหนังสือราวกับรูปสลัก แล้วอดตำหนิไม่ได้

“ดูคุณสิ เจ้าลาดื้อเอ๊ย ปกติเวลาอยู่ข้างนอกจะวางท่าพูดภาษาราชการกับพวกผู้อำนวยการกับนายอำเภอก็ช่างเถอะ แต่เหล่าหลินเป็นใคร? เขาเป็นพี่น้องที่เคยนอนเตียงชั้นเดียวกับคุณและเคยร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมา! เดินทางมาไกลตั้งเท่าไรเพื่อมาหาคุณ แล้วคุณจะตะคอกใส่เขาทำไมกัน!”

หลิวฉินยกกับข้าวที่เหลือบนโต๊ะเข้าไปในครัว พลางบ่นพึมพำไม่หยุด