บทที่ 472 ตัวแปร!

“ปัง!”

เสียงยังไม่ทันจางหาย เสียงดังสนั่นก็ดังขึ้นจากที่นั่งประธาน!

โจวปิ่งรุ่นคว้ากระบอกน้ำชาเคลือบตรงหน้าขึ้นมาด้วยมือข้างเดียว แล้วฟาดลงบนโต๊ะไม้จริงอย่างแรงโดยไม่มีสัญญาณเตือนล่วงหน้า! แม้กระบอกน้ำชาจะไม่แตก แต่ฝาปิดกลับกระเด็นหลุด หมุนติ้วอยู่บนโต๊ะ ขณะที่น้ำชากระเซ็นเปียกรายงานการประชุมไปกว่าครึ่ง

อากาศทั้งห้องประชุมแข็งค้างในชั่วพริบตาเพราะเสียงดังสนั่นเมื่อครู่

“สหายซุนเจี้ยนกั๋ว!”