บทที่ 474 รอยร้าว

ประตูไม้แดงหนักอึ้งปิดลงดัง “ปัง” ตัดขาดเสียงฝีเท้าแผ่วเบาที่ดังอยู่ในทางเดิน

ทว่าอากาศภายในห้องประชุมกลับไม่ได้ผ่อนคลายลงเพราะการจากไปของโจวปิ่งรุ่นกับเฉียนจงเหอ ตรงกันข้าม มันกลับคล้ายแอ่งน้ำตะกั่วที่แข็งตัว กดทับจนผู้คนแทบหายใจไม่ออก

ในวงการข้าราชการระดับรากหญ้าของอำเภอ การกระทำอย่างที่หลิวจิ้นสี่ทำ แท้จริงแล้วเป็นเรื่องที่พบเห็นได้บ่อยมาก

ญาติผู้ใหญ่ญาติผู้น้อยอาศัยอำนาจเพียงเล็กน้อยในมือเจ้าหน้าที่ ไปเปิดบ่อทรายตามตำบลต่าง ๆ ตั้งโรงงานผลิตชิ้นส่วนเครื่องจักรกลการเกษตร หรือไม่ก็จดทะเบียนบริษัทเปลือกนอกขึ้นมาเพื่อขอเงินอุดหนุนเฉพาะกิจจากรัฐสักก้อน เรื่องเช่นนี้ในปี 2003 พบเห็นอยู่ดาษดื่น

ทุกคนต่างเงยหน้าก็พบก้มหน้าก็เจอกัน ขอเพียงกินมูมมามไม่จนเกินไป อย่าทำให้ชาวบ้านเดือดร้อนจนเสียงบ่นระงม โดยปกติแล้วผู้บังคับบัญชาก็มักทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น ยึดหลักที่ว่า “น้ำใสเกินไปย่อมไม่มีปลา” อย่างมากก็พูดเตือนสองสามคำในการประชุมชีวิตประชาธิปไตยช่วงปลายปี แล้วปล่อยให้จัดการเช็ดก้นตัวเองให้เรียบร้อย