บทที่ 476 ฟันดาบเดียวให้ถึงที่สุด

เมื่อผลักประตูกันเสียงอันหนักอึ้งของห้องทำงานเลขาธิการเข้าไป จางหมิงหย่วนก็เงยหน้ามอง เห็นโจวปิ่งรุ่นเอนกายอย่างผ่อนคลายอยู่บนโซฟาหนังเดี่ยวในมุมรับแขก ผู้นำซึ่งถูกส่งตัวมาจากต่างถิ่นคนนี้ปกติใช้ชีวิตเรียบง่าย แม้แต่บุหรี่ก็สูบเพียงยี่ห้อหงเหมย แต่เวลานี้กลับคีบซิการ์มวนหนายาวไว้ในมือ

“นั่งสิ”

โจวปิ่งรุ่นเชิดคางไปทางโซฟาว่างฝั่งตรงข้าม ก่อนหันไปมองเสี่ยวจั่ว เลขานุการซึ่งกำลังเก็บกวาดโต๊ะน้ำชา

“เสี่ยวจั่ว เอาให้ผู้อำนวยการจางสักมวนด้วย”

“เลขาธิการครับ ผมสูบของแบบนี้ไม่ค่อยชิน สูบของตัวเองดีกว่า”