บทที่ 478 มังกรซ่อนทะยานพ้นเหว

ภายในห้องทำงานนายอำเภอ ซุนเจี้ยนกั๋วเอนพิงพนักเก้าอี้ มองชายหนุ่มตรงหน้าซึ่งกำลังยิ้มตาหยีแต่ไม่ยอมถอยแม้แต่ก้าวเดียว แววมืดหม่นในดวงตายิ่งเข้มขึ้นอีกหลายส่วน

จางเผิงเฉิงกล้าต่อรองกับเขาในเวลาเช่นนี้ แสดงว่าเจ้าหมอนี่ไม่เพียงเหี้ยมพอ แต่ยังละโมบมากพอด้วย

ในวงการข้าราชการ คนละโมบมักควบคุมง่ายกว่าคนที่เอาแต่พร่ำพูดว่าตัวเองสูงส่ง ขอเพียงในมือคุณมีกระดูกติดเนื้อซึ่งเลี้ยงเขาจนอิ่ม เขาก็จะกลายเป็นสุนัขร้ายที่กัดศัตรูของคุณไม่ยอมปล่อยจนตัวตาย

“ฐานะอย่างนั้นหรือ?”

นิ้วของซุนเจี้ยนกั๋วเคาะโต๊ะไม้แดงเบา ๆ สองครั้ง